2 september 2018 – Thomas

Vorig jaar heb ik ook de dubbel gedaan met Challenge Roth begin juli en daarna Cologne226 begin september. Vorig jaar was het eigenlijk de bedoeling om de halve te doen in Keulen, maar aangezien ik niet zo tevreden was met mijn race in Roth, had ik mijn inschrijving omgezet van de halve naar de hele. Die combi was mij vorig jaar goed bevallen en had hem daarom dit jaar weer ingepland. De mindset in aanloop van Keulen was dit jaar wel anders: Vorig jaar was ik echt gebrand op een betere wedstrijd dan in Roth en had ik nog een bepaalde focus, nu was ik tevreden over Roth en was Keulen meer een toetje die ik nog gepland had en nog ‘even’ wilde meepakken op de opgebouwde fitheid.

Zoals altijd had ik weer 4 weken rustig sporten gepland na Roth, wel bewegen, maar niet specifiek trainen. Na die 4 weken had ik nog maar 5 weken om op te bouwen naar Keulen. Het weekend van 5 augustus waren Nina en ik in Maastricht om te jureren tijdens de Ironman. Ook super leuk om te doen (en zeker geen spijt van), maar afgezien van een uurtje zwemmen op de zaterdagochtend kon ik dat weekend verder niet trainen. Daarna bleven er nog 3 weekenden over om nog wat langer te fietsen. Om toch voldoende te blijven fietsen ben ik 4x per week naar mijn werk (Amsterdam) gefietst wat toch neerkomt op 74 km op een dag. Normaal probeer ik per week 2x woon-werk te fietsen en 2 van de andere werkdagen een zwem en looptraining te plannen, maar aangezien het zwembad dicht was vanwege renoveren, heb ik de focus op het fietsen gelegd en het zwemmen even wat onderbelicht.

Door een opspelende achillespees heb ik ook mijn looptrainingen wat moeten beperken. Met de duur zou het wel goed moeten zitten na Roth, maar wat snelheidswerk is altijd nog wel goed om te doen. Helaas zat dit er niet in en heb ik voornamelijk getraind om te onderhouden en de achillespees te sparen. Dit kwam neer op 2x per week lopen en elke training was 1 km rustig hardlopen gevolgd door 1 min wandelen. Geen optimale voorbereiding, maar ik stond in ieder geval heel aan de start.

Raceday
Er doen relatief weinig atleten mee aan de hele in Keulen (dit jaar maar 123) en dat zal ook de reden zijn dat ze volgend jaar afscheid nemen van de klassieke lange afstand en overstappen op de Nice afstand (4-120-30). Onze startwave om 7:00 was wel wat groter dan 123 atleten omdat de Relay en de Hawaii special (3.8-180-14) ook om 7:00 startten.

Dan nog was het deelnemersveld beperkt en konden we vrij wegzwemmen. In Keulen wordt gezwommen in een Regattabaan en voor de eerste 1.9 km wordt ongeveer ¾ van de breedte van de baan gebruikt, dus alle ruimte.

Voor mijn gevoel was ik best lekker aan het zwemmen, maar het ging alleen niet zo hard….Halverwege wierp ik een snelle blik op mijn horloge en zag ik al iets van 29 min staan. Het eerste stuk op de terugweg ging het ook nog prima, maar daarna sloeg de vermoeidheid toch toe.

Ik wist dat ik te weinig had gezwommen in de voorbereiding en je hoopt dan toch dat het mee gaat vallen in de wedstrijd, maar ik kreeg hem hard terug: 1:01:31 zwemtijd.

Eenmaal op de fiets moet je die zwemtijd mentaal toch even een plekje geven en ik moest fysiek ook even bijkomen van het zwemmen. Ik stapte met 2 andere atleten op de fiets en alhoewel het tempo eigenlijk wat te laag was, heb ik toch besloten om het eerste rondje behouden te rijden en te gebruiken om in mijn ritme te komen. Meestal zakt mijn wattage op het eind van een hele wel wat in, dus als ik wat rustiger begin, kan ik hem tot het eind misschien beter doortrekken.

In de 2e ronde (van 5) kwam een langzamere zwemmer voorbij die een pittig tempo had die redelijk aansloot bij mijn beoogde wattage. Op 12 meter ben ik in zijn tempo meegereden en dat voelde pittig maar te doen.

In de 4e ronde merkte ik al dat het tempo wat begon in te zakken en aan het einde van de 4e ronde hield de andere atleet zijn benen stil om de kramp uit zijn benen te slaan. Tijd voor mij om solo verder te gaan.

Gelukkig had ik nog genoeg in de tank om de 5e ronde ook goed door te trekken en in 4:51:59 stap ik van de fiets.

Het lopen bestond uit 6 rondjes van 7 km rondom de Regattabaan en was merendeels onverhard met een paar stukken over asfalt. Eigenlijk perfect om te lopen.

Volgens Nina lag ik op dat moment 6e in de wedstrijd. Zoals altijd moest ik even in mijn ritme komen, maar al snel kon ik mijn vertrouwde 14 km/h lopen. Ik had een lekker ritme en het gevoel was goed. Na de 1e ronde lag ik volgens Nina nog steeds 6e, maar zagen een paar atleten voor mij er niet meer zo goed uit.

Vorig jaar waren er voorfietsers voor de eerste 3 heren en dames en ik keek al een tijdje vooruit of ik ergens een voorfietser kon herkennen. Helaas niet. In de eerste ronde weet je nog dat je een plekje opschuift in het klassement als je iemand inhaalt, maar vanaf de 2e ronde heb je geen idee meer wie er in zijn 1e of 2e ronde zit. Daarnaast deden er ook atleten mee aan de Relay en de Hawaii special en dan ben je het overzicht helemaal kwijt. Gewoon zo goed mogelijk doorlopen dus en goed blijven verzorgen.

De 2e ronde ging eigenlijk ook nog best lekker, maar in de 3e ronde werd het gevoel al wat minder. Normaal gesproken heb ik dat niet zo vroeg in een wedstrijd. Ik heb eigenlijk de hele wedstrijd geen last gehad van mijn achillespees, maar door minder te lopen in de voorbereiding kwam de vermoeidheid nu ook eerder opzetten. De 4e ronde ging zozo en de 5e liet ik mijn koppie toch een beetje hangen. Na de 5e zag ik de finishklok op 8:42 staan en wist ik dat ik nog onder de 9:20 kon finishen. Vaak is het toch goed om weer een doel te hebben in plaats van alleen finishen. Nina gaf me ook nog een oppepper waardoor ik de laatste ronde toch nog weer tempo kon oppakken en in 9:17:44 kon finishen met een marathon van 3:20:45.

Op dat moment had ik geen idee op welke plek ik gefinisht was. Ik was in ieder geval helemaal niet meer bezig met het podium. Nina dacht wel dat ik 3e was, maar ging voor de zekerheid nog even checken bij de timing tent en jawel: 3e! Achteraf bleek dat de speaker wel gemeld had dat ik 3e overall was, maar zowel Nina als ik hebben dat niet meegekregen. Als ik niet met een sterke marathon kan finishen, kom ik toch wat minder enthousiast over de finish, maar door de 3e plek kon ik na de finish toch weer wat meer genieten.

De nummer 2 (Nelis Pex) kwam ook even gezellig buurten terwijl hij op Deborah van Gossum aan het wachten was die ook op weg was naar het podium bij de vrouwen.

Na in 2015 mijn 10e hele in Almere te hebben gefinisht, had ik al besloten om vanaf dat moment het bij 1 hele per jaar te houden. Dat is in 2016 gelukt met alleen Challenge Roth en voor 2017 was dat ook het plan totdat ik na mijn teleurstelling in Roth mijn inschrijving voor Keulen had omgezet naar de hele. Omdat het vorig jaar weer erg goed was bevallen heb ik het voor dit jaar weer gepland, maar ik merk toch dat ik het al moeilijker vind om mezelf een 2e keer op te laden in aanloop naar zo’n grote wedstrijd. Voor 2019 staat Challenge Roth weer in de planning en ik denk dat ik het daarbij houd. Keulen is een leuke wedstrijd om te doen, dus wellicht wordt het volgend jaar de halve of de Nice afstand. Eerst maar eens goed herstellen.

Met sportieve groet,
Thomas