1 juli 2018 – Thomas

Challenge Roth was weer een feestje en dan niet alleen de wedstrijd, maar het hele verblijf hier (we zitten hier al 2 weken) was weer geweldig. De omgeving is geweldig om te trainen, het is vaak mooi weer en onze verhuurders zijn geweldig en we hebben inmiddels een nauwe band opgebouwd. Zo gaandeweg mijn triathlon carrière wordt mijn plezier aan de triathlon sport steeds meer bepaald door alle dingen eromheen, zoals vrienden in de sport, samen trainen met Nina, heerlijke trainingsvakanties, en een gezonde balans tussen werk en vrije tijd.

Mijn finish in Roth ging nu in 9:04:21, 57 secondes langzamer dan mijn tijd vorig jaar (9:03:24), maar mijn voldoening is veel groter. Naast dat het flink waaide en de wind uit een ongunstige richting kwam, is mijn race indeling veel beter geweest. Ik wist dat ik niet in super vorm aan de start stond. Ik zit gemiddeld tussen de 10-15 uur trainen in de week en met dat in het achterhoofd ben ik super blij met mijn prestatie. Daarnaast zit ik op mijn werk in de ondernemingsraad en werken we sinds eind maart aan het grote reorganisatie die ook mijn baan beïnvloed. Ook de stress die daarbij komt kijken, heeft zo zijn invloed om mijn trainingskwaliteit.

RACEDAY
Mijn startgroep om 6:30 was dit jaar nog verder uitgedund in vergelijking met voorgaande jaren. Vorig jaar waren de pro vrouwen al uit de eerste startgroep gehaald, dit jaar zijn ook de sub9 atleten uit de eerste startgroep gehaald, waardoor de startgroep is uitgedund naar 100 atleten. Op zich wel lekker omdat het dan niet meer zo druk is tijdens de zwemstart, maar de kans wordt al minder groot dat ik in een mooie zwemgroep komt te zitten die zo rond de 55 min zwemt. Bij die 100 atleten zat het Top50 veld bij de mannen, atleten boven de 65 en atleten met een beperking. Hopen dus dat er bij die Top50 nog een paar andere mannen zaten die ongeveer mijn tempo zouden zwemmen. Of ik dit 55 min zou halen was voor mij ook nog een groot vraagteken. De afgelopen jaren zwem ik dat wel in Roth, maar na vorig seizoen heb ik 2 maanden niet gezwommen vanwege een schouderblessure en daarna het ook maar mondjesmaat weer kunnen oppakken met 1 a 2 keer per week zwemmen. Ook mijn zwemmen tijdens Triathlon Nieuwkoop liet al een mindere zwemvorm zien. Maar afwachten dus.

Direct na de start kon ik vrij wegzwemmen en na een paar honderd meter zag ik al dat er een grote groep wegzwom en kwam ik in een groepje van 5 te zwemmen. Ik heb vrij snel een paar voeten gepakt en ben daar op verder gezwommen om verder energie te sparen. Het zwemmen voelde al met al relatief ontspannen.

Ergens halverwege brak het in mijn groepje en aangezien ik achteraan zwom moest ik even een gat dichten, maar ook dat voelde goed. Dat gaf eigenlijk al aan dat het iets te rustig ging, maar ik was ook niet van plan om volle bak door te zwemmen en dan 1 min sneller te zijn. Dan liever krachten sparen. Na 58:15 kwam ik uit het water.

Mijn wissel ging relatief soepel en het eerste stuk op de fiets heb ik goed op mijn gevoel en wattage gelet.

Ik wilde mezelf niet over de kop fietsen en me vooral in de eerste ronde wat inhouden. Voor Heideck (15 km) kwam de 3 min later gestarte Yvonne van Vlerken me voorbij met nog 3 andere Pro dames. In eerste instantie had ik het gevoel dat zij te hard voor mij reden, maar na een paar km bleef het gat een beetje hetzelfde en besloot ik toch naar hun groep toe te rijden in hun tempo mee te aan. Ik wist dat we wind tegen hadden richting Greding (37 km) en dan is een groepje (ook al rij je op 12 m) een voordeel. Alhoewel het nog vrij vroeg was, was de wind toch al flink aanwezig, wat ook wel te zien was in mijn gemiddelde snelheid tot aan Greding: 36 km/h. In 2016 kwam ik met 40 km/h aan in Greding! Op de terugweg richting Hilpoltstein krabbelde het gemiddelde wel weer wat op, maar wind uit het oosten is erg ongunstig in Roth. Het was wel wat onrustig in ons groepje. Er vielen af en toe gaten die dan weer door anderen dichtgereden werden, dus wat dat betreft veel spikes in mijn vermogen. Op het laatste stukje richting Solarer Berg versnipperde ons groepje al een beetje en erna waren de gaten nog groter geworden.

Ik heb nog even weer een poging gedaan om weer aan te sluiten, maar het vermogen kwam niet makkelijk genoeg en vanaf 90 km kwam ik redelijk alleen te zitten. Mijn gemiddelde was inmiddels opgeklommen naar iets boven de 37 km/h.

De tweede ronde kon ik voor mijn gevoel nog redelijk doortrappen alhoewel het vermogen wel een stukje lager lag dan in de eerste. In de tweede ronde ben je ook alleen maar atleten aan het inhalen die veel later zijn gestart en nog in hun eerste ronde zitten. Daarnaast komt er af en toe nog een professioneel ogende Staffel fietser voorbij knallen. Erg opletten dus. Na 4:55:31 stap ik van de fiets.

Geen supertijd, maar met deze wind en als ik kijk hoe ik de tweede ronde nog heb kunnen doorfietsen, ben ik zeer tevreden. Zeker gezien mijn Normalized Power van 268 W terwijl ik in 2016 een NP van 270 W trapte met een fietstijd van 4:40. Op dat moment weet ik al wel dat een sub9 erg moeilijk gaat worden. Dat zou een marathon van 3:03 betekenen. Eerst maar eens lopen.

De eerste km’s voelen erg zwaar aan. Nina fietst me nog een paar keer voorbij en schreeuwt dat ik gewoon mijn ritme moet pakken en dat het vanzelf beter wordt. Meestal is dat wel zo, maar zo voelde het nog niet.

Op de eerste 4 km richting An der Lände is Nina een dag eerder redelijk losgegaan met krijten op de weg, dus ik had genoeg afleiding aan het spotten van alle leuke aanmoedigingen (sommige in rebus vorm wink).

Bij An der Lände aan beland komt Carlo Pullens mij voorbij. Hij is 15 min later gestart en is dus lekker bezig. Hij geeft wel aan dat hij niet weet hoe lang dat nog duurt aangezien hij weinig heeft kunnen lopen in voorbereiding op Roth. Eenmaal langs het kanaal kom ik in mijn ritme en blijft de afstand met Carlo gelijk. Na het keerpunt bij 8 km haal ik Carlo weer in en ga in een goed ritme verder. Alle km’s klok ik onder de 4:30. Ik geniet van alle toeschouwers langs de kant en de aanmoedigingen die ik krijg. Ik zie Nina weer bij km 12,5 en meld dat ik mijn ritme inmiddels gevonden heb. Bij het keerpunt op 18 km staan ook weer veel mensen en een speaker die de mensen wat ophitst. Ik ga altijd wat interactie aan met de mensen op zulke plekken en krijg dan heel veel energie terug. Heerlijk!

Het gevoel blijft goed en het tempo stabiel. Na 25 km gaan we weer van het kanaal weg en gaat het richting centrum. Dit is loop-technisch een minder lekker stuk omdat het over kinderkopjes gaat, maar door de grote hoeveelheid toeschouwers heb ik er niet zo veel last van. In de laatste 9 km zitten de meeste hoogtemeters met een heen en terug naar Büchenbach. Op de heenweg hou ik me in op de heuvelop stukken en probeer weer tempo op te pakken omlaag en op het vlakke. In Büchenbach zelf was het ook weer een feest, wat een mensen!. Vorig jaar was het nog drukker, maar toen kwamen we daar ook 2x. Op de weg terug naar Roth kon ik nog goed tempo pakken en na de passage door het centrum zag ik een atleet lopen die met mij uit het water was gekomen en die ik de eerste 140 km tijdens het fietsen ook in de buurt gehad heb. In de laatste km kon ik hem inhalen en nog een mooi gaatje slaan zodat ik nog met volle teugen kon genieten van de inloop in het finish stadion. Finish! Wat een feest!

Nina had een VIP kaart kunnen regelen en stond direct na de finish op me te wachten en zo konden we direct onze dag met elkaar delen.

Ik kon pas om 18:30 mijn fiets uit T2 ophalen, dus voldoende tijd om me goed te (laten) verzorgen in de Athlete’s Garden. Beetje eten en drinken, verfrissende douche, massage door twee jonge meiden in opleiding en napraten met andere Nederlandse deelnemers.

Samen met Guido Kwakkel (bevriende triathleet uit Zeewolde) onze fietsen opgehaald en daarna met zijn vrouw Renée op naar onze Ferienwohnung om daar nog even gezellig na te borrelen met onze verhuurders. Die leven altijd erg met ons mee en stonden ook nu weer op de vaste plekken mij aan te moedigen. Ook dit jaar hadden ze weer een leuke verrassing geknutseld bij thuiskomst (Platz wisten ze nog niet en moest nog ingevuld worden wink).

Volgend jaar ben ik zeker weer van de partij. Als toeschouwer of als atleet, dat weet ik nog niet.

Groeten,
Thomas