Challenge Roth 2016

17 juli 2016 – Thomas

Het resultaat staat en is duidelijk, maar hoe ik dit voor elkaar heb gekregen is me nog niet helemaal duidelijk. Afgelopen zondag ben ik 14e geworden tijdens Challenge Roth in een tijd van 8:39:12. Daarmee zet ik een PR neer in mijn 20ste hele triathlon op mijn 40ste. De laatste jaren heb ik het idee dat ik op mijn retour ben en mijn beste jaren inmiddels achter mij liggen en dan doe ik zoiets. Sinds 2013 heb ik een veeleisende baan en daarmee is triathlon duidelijk op een tweede plek gekomen. Trainen gaat de afgelopen jaren zo goed als het gaat. Doordeweeks bestaat het sporten voornamelijk uit lekker loslopen in de lunchpauze en 2 a 3 keer per week woon/werk fietsen. De trainingen met intensiteit of duur moeten in het weekend gebeuren. Ik moet het voornamelijk hebben van trainingsvakanties waarmee ik mijn nivo even flink kan opkrikken door bv 2 weken lang alleen maar te sporten en daarnaast te ontspannen. De 8:55:55 die ik vorig jaar in Roth neerzette kwam voor mezelf al als een verrassing omdat ik vorig jaar ook geen gestructureerde voorbereiding kon neerzetten. Vorig jaar hebben Nina en ik in mei 2 weken in de Eifel getraind en waren we 2 weken voor de wedstrijd al in Roth om daar nog de nodige fietskilometers te maken. Pas in de laatste week voor Challenge Roth 2015 kreeg in het idee dat er misschien wel wat moois in zou kunnen zitten. Met die ervaring van vorig jaar hebben we het seizoen van 2016 ingepland om weer in Roth tot een topprestatie te komen.

Eind mei zaten we 2 weken in Roth om al veel op het parcours te trainen. De omgeving van Roth is eigenlijk perfect als trainingsstage alleen heb je wat mazzel nodig met het weer.

lopen trainen

Het fietsparcours bevat veel rolling hills met een aantal pittigere klimmetjes die niet al te lang duren. Perfect voor het opbouwen van een beetje krachtuithouding. Ook het loopparcours is heerlijk om op te trainen. Veel gravel paden waar je zonder al te veel spierschade pittige duurlopen kan doen. Daarnaast vind ik het mentaal een groot voordeel om zowel het fiets- als het loopparcours goed te kennen.

Na de eerste 2 weken in Roth was het gevoel al goed en hoopte ik, met een paar goede trainingsweken , weer onder de 9 uur te kunnen gaan. In de maand juni had ik een aantal testwedstrijdjes gepland met OD’s in Almere en Huizen en de 1/3 in Oud Gastel en voor de rest stonden er een aantal wedstrijden in de kalender waar ik als NTB official actief zou zijn. Juni was daarmee best een drukke maand en mijn lange fietstrainingen waren er een beetje bij ingeschoten. Gelukkig gingen we dit jaar weer 2 weken voor de wedstrijd naar Roth en zou ik daar nog wat kwaliteitsfietskilometers kunnen maken. De eerste 9 dagen in Roth stonden dan ook in het teken van uitbouwen van mijn fietsfitheid. Vanaf de dinsdag voor de wedstrijd zou ik beginnen met mijn taper. In die eerste 9 dagen heb ik nog 2x 100 km gereden en 2x 150 km waarbij ik de klimmen pittig opgereden ben en de tussenliggende stukken als rustige duur heb gereden. Op de vrijdag voor de wedstijd nog een klein rondje van 45 km gefietst en de benen voelden goed. Het lopen ging eigenlijk de hele voorbereiding al goed en ik had vertrouwen in een sub 3:10 marathon.  

RACEDAY
Voor het zwemmen had ik me voorgenomen om mijn eigen ding te doen tot de eerste drukte voorbij was en daarna in een groep te gaan zwemmen en krachten te sparen. Voor de start heb ik nog zo goed mogelijk geprobeerd de spanning bij Nina laag te houden. Dit betekende samen een beetje inzwemmen en daarna haar achteraan in het startvak positioneren. Op dat moment was het al zo druk aan de startlijn dat ik besloot om ook achteraan te blijven drijven en na de start zo goed als het ging de gaten te zoeken om naar voren te zwemmen. Zo kon ik tot vlak voor de start nog contact houden met Nina en nog wat tips geven.

Na het startschot om 6:30 was het even wachten op de gaten, maar ze kwamen en met een pittige tempoversnelling kon ik snel wat opschuiven en lag ik snel in relatief vrij water en kon daarna mijn eigen tempo oppakken.

swim

Ik zag naar een paar honderd meter een gele badmuts met nr 51 voor mij zwemmen en wist dat het Yvonne van Vlerken was. Vorig jaar zaten we al in dezelfde zwemgroep en kwamen we iets onder de 55 min uit het water. Is voor mij een prima zwemtijd en als ik dan ook nog eens krachten kan sparen door in een groep te zwemmen, prima. De groep bestond deze keer uit een man/vrouw of 10 en het tempo was prima. Na het eerste keerpunt op 1,5 km heb ik me achterin de groep gepositioneerd en kon zo vrij ontspannen blijven zwemmen. Na 55:20 sta ik weer op de kant.

Voor de wedstrijd had ik de uitslagen van 2015 goed doorgespit en er komen rond 54-55 minuten zwemmen veel atleten uit het water die daarna een 4:40 fietstijd neerzetten. Vorig jaar kwam ik in zo’n groep terecht (samen met Yvonne) en ging de eerste 70 km super hard, maar brak de groep vervolgens op de Solarerberg waarna het tempo wat inzakte en we uiteindelijk op een 4:47 fietstijd uitkwamen. Voor dit jaar had ik me voorgenomen om weer die groep te halen en tot het einde toe erbij te blijven en dan maar zien wat er nog inzat voor het lopen. Ik schrijf groep, maar iedereen die weleens beelden van bijvoorbeeld Hawaii heeft gezien weet wat een groep in dit geval inhoudt: het is een langgerekt lint van triathleten die allemaal proberen op 12 meter van elkaar te fietsen. Door het heuvelachtige parcours van Challenge Roth betekent dit dat je de ene keer weer volle bak moet aanzetten om de groep niet te verliezen en de andere keer de benen weer moet stilhouden om niet in de stayerzone te komen.

start fietsen

In de eerste kilometers van het fietsparcours komt al een atleet voorbij die vorig jaar een 4:40 fietste. Hij rijdt hard door, maar ik besluit het tempo met hem mee te fietsen. Na een km of 5 sluiten we bij een klein groepje aan en daarin herken ik een andere 4:40 fietser van vorig jaar en Yvonne van Vlerken. Dit zou een goed groepje kunnen zijn om mee op te trekken over de 180 km. Ik moet af en toe flink aanpezen om erbij te blijven en met een gemiddelde van 40 km/h rijden we naar Greding.

Bij Greding begint de Kalvarienberg en daar zie ik een stuk voor me Tjardo Visser fietsen en hoor dat Anja Beranek en Carrie Lester in ‘zijn’ groep zitten. Vanaf dat moment zit ik in een groep met de nummers 2, 3 en 4 in de dames wedstrijd. Als je in zo’n groep zit, weet je dat er veel Jury in de buurt is om alles fair te laten verlopen en dat je scherp moet zijn op de afstand tot je voorganger om geen kaart voor drafting te krijgen. Als ik Tjardo even later voorbij fiets hoor ik dat hij al een kaart heeft gekregen en straks de penalty box in moet. Het blijft tricky om in zo’n groep te rijden.

Solar 1

Op de klim voor de Solarerberg rijdt één van de 4:40 fietsers van vorig jaar van onze groep weg en na de Solarerberg zie ik dat hij al een paar honderd meter voor ons groepje fietst. Ik besluit het gat met hem dicht te rijden om zo in de tweede ronde nog een goede tempomaker bij me in de buurt te hebben. 15 km later bij Eckersmuhlen ben ik er weer bij. Gelukkig pakt daarna iemand anders het tempowerk weer op en kan ik even bijkomen van de inspanning. In de tweede ronde halen we continue atleten in die in een latere wave zijn gestart en nog in hun eerste ronde zitten. Het rijdt daarom wat rommelig en het tempo zakt in de tweede wel wat weg. Ik besluit in de groep te blijven en zo hopelijk toch nog wat te sparen voor het lopen.

Solar 2

Na een tijd van 4:40:01 stap ik van de fiets en weet dat ik goed bezig ben. Ik voel me ook nog goed en ben vooral benieuwd hoe het lopen zal gaan. Die sub9 moet er inzitten, maar misschien zelfs een sub8:50. Ik denk op dat moment nog niet aan een sub8:40.

Mijn wissel is niet super snel omdat ik besloten heb mijn Herzog compressie enkelsokken aan te doen. Met wat klamme voeten gaan de sokken moeilijk aan, maar ik loop geen blaren met deze sokken en zie deze extra tijd in T2 daarom als een investering voor de rest van de marathon.

De eerste 4 km tot An der Lände gaan wat op en neer en is het moeilijk om in je ritme te komen, maar eenmaal langs het Main-Donau-Kanal kan ik een lekker ritme oppakken. Ik klok tijden onder de 4:20 op de km en weet dat ik daarmee rond de 14 km/h loop. Het is hard, maar het voelt goed. Tot aan het keerpunt in Schwandt loop ik heerlijk en voel me goed. Ik geniet van alle mensen langs de kant, glimlach en geef duimpjes om te bedanken voor de aanmoedigingen. Daarop krijg ik weer positieve respons en zo nog meer energie! Op de weg terug van Schwand kom ik Guido Kwakkel tegen. Die had ik de hele dag nog niet gezien en wist niet of hij voor me zat of achter me. Nu wist ik dat ik een mooi gaatje op hem had.

lopen 1

Terug naar An der Lände ging het nog steeds erg goed alleen moest ik wel even kort stoppen voor een sanitaire stop. Blijkbaar genoeg gedronken tijdens het fietsen. Ongeveer één km voor An der Lände zie ik Nina me tegemoet lopen. We hadden van te voren schema’s gemaakt en deze aan onze Vermieter gegeven die ons wilden volgen tijdens de wedstrijd. Deze schema’s lieten al zien dat we elkaar misschien tegen zouden kunnen komen als Nina bij 4 km richting Schwand langs het Kanal ging lopen en ik terug van Schwand kwam. Ik was super bezig en dat ik Nina toch tegen kwam op dit punt betekende dat Nina ook super bezig was. Nina schreeuwde naar me dat ze 1:10 had gezwommen en 5:30 had gefietst. Echt super! Voor Nina zou een sub10 dus mogelijk moeten zijn. Iets wat ze heel graag wilde.

Na het 21 km punt bij An der Lände begon de heen en weer lus naar Eckersmuhlen. Ik haalde Yvonne bij die hard was gestart op de marathon maar het nu zwaar had. Ik voelde me nog prima, maar zag het tempo wel wat zakken. Die 3 uur marathon ging het waarschijnlijk niet worden, maar een mooie finish in de 8:40 was nog mogelijk, dus ik liep stevig door. Door het heen en weer stuk naar Eckersmuhlen kon ik ook goed zien hoe ik in de wedstrijd lag en zag ik dat ik nog wat plekken kon opschuiven.

Na het keerpunt bij 28 km is het ‘alleen’ nog maar terug lopen naar Roth en wordt het mentaal wat makkelijker. Het stuk terug naar An der Lände ging nog best goed en kon ik nog wat plekken opschuiven, maar de paar km terug naar Roth gingen minder lekker. Ik had natuurlijk al 36 km in de benen, maar er kwamen ook veel lopers me tegemoet die allemaal nog de marathon moesten lopen en veel meefietsers bij zich hadden. Deze meefietsers hadden niet echt oog voor lopers die hun tegemoet kwamen. Pas vanaf km 38,5 als je weer terug in Roth komt was het weer wat rustiger. Je komt dan op een T-splitsing waarbij je linksaf naar de finish gaat maar je eerst nog een lus door de stad moet maken. Nina en ik hadden deze lus al een keer getimed en kwamen toen op circa 15,5 minuten tot aan de finish als je iets van 12 km/h liep. Ik keek op mijn klokje en zag dat ik nog 14:55 had om onder de 8:40 te finishen. Ik moest dus nog flink aanpezen en wilde die kans niet voorbij laten gaan. 

Zo goed als het ging dus nog aangezet en de lus door Roth gemaakt. In de laatste km werd me al toe geroepen dat ik het gehaald had en het moest genieten, maar ik moest onder die 8:40. Toen ik het stadion binnen liep zag ik de klok op 8:38 nog wat staan en wist ik dat ik het ging halen. Eindelijk kon ik gaan vieren en in 8:39:12 kwam ik binnen met een marathon van 3:00:01.

stadion finish TN

Na de finish even kort feestje vieren en toen mocht ik mee naar de dopingcontrole. Niet het leukste als je nog euforisch bent na je dag, maar als je in een wedstrijd als Roth je plasje moet inleveren, moet je het wel goed hebben gedaan. Van de dame die met me meeloopt naar de dopingcontrole hoor ik dat ik 14e heer en 15e OA ben geworden (de eerste dame zat nog voor me). SUPER!

Na mijn plasje ingeleverd te hebben kan ik terug naar de Athlete Garden en in de IT corner kijken hoe Nina het verder doet. Ik zie dat ze bij km 38,5 nog steeds op sub10 schema zit en haast me naar het stadion om haar binnen te halen. Het is nog even nagel bijten, maar met nog 5 min te gaan zie ik Nina in de verte aankomen. Als ze het stadium binnen komt lopen ga ik uit mijn dak. Ik zie dat Nina redelijk af is want ze reageert niet zo euforisch als ik had gedacht. Later hoor ik hoe zwaar de marathon was en begrijp ik dat ze pas na de finish echt zeker wist dat ze het ging halen.

Ik loop snel om het stadion heen om Nina nog even kort te spreken voor ze de medische tent in gaat en ze is super blij. En terecht! Wat een dag hebben we beide gehad!

Pas in de dagen na de wedstrijd dringt het pas echt goed tot ons door wat we hebben gepresteerd. Deze gaat bij ons in de boeken als één van de mooiste sportieve dagen van onze carriere!

Groeten,
Thomas

you did it