18 mei 2019 - Nina

Twee weken op trainingskamp en een beetje vakantie houden in Roth begin mei bevalt ons eigenlijk ieder jaar heel goed. We verblijven in heel aangenaam appartement bij zeer vriendelijke “Gastgebers”. Ook dit jaar waren we er weer en de trainingen gingen best lekker. Niet meer zoals ik gewend was, maar tevreden met wat ik kon en ook met lopen ging het redelijk. Zelfs wat lichtere tempostukken kunnen lopen.

De pijn in de hielen en scheenbeen blijft, maar is te doen en wordt tijdens en de dag(en) erna niet veel erger. Echter, toen we weer terug waren in Nederland en er nog een week te gaan was tot het NK Run-Bike-Run over de lange afstand (10-60-10 km) bleek mijn lichaam volledig in opstand te komen, inclusief migraine op de donderdag. Die week had ik veel pijn en was erg moe. Ondanks dat wilde ik toch heel graag weer een wedstrijdje starten en finishen.

Deze keer werd door omstandigheden het hele Duin weekend in Almere-Haven gehouden in plaats van in Almere-Poort (Duin). Het maakte mij niet zo heel veel uit, Haven was iets dichter bij huis. Dus lekker op de fiets ernaartoe.  Na het ophalen van de wedstrijdbescheiden en de incheck van de fiets samen met Yvette een rondje ingelopen.  Al direct was duidelijk dat dit niet mijn dag ging worden. Erg stijf en veel pijn in hielen. Bijzonder genoeg komt het dan niet in mijn hoofd op om niet te starten. Daar is denk ik ergens een ‘bitje’ gevallen. Ik bedacht me wel dat ik rustig aan moest gaan doen, wilde ik de finish halen. De snelle tijd die ik in 2016 had neergezet en daarmee 2e Dame Overall werd, kon ik wel vergeten. Finishen was nu het motto.

Bij de start moest er nog wat adrenaline uit, maar al vrij snel pakte ik een tempo wat nog enigszins ok voelde, maar de hielen werkten zeker niet mee. Ik werkte de 4 ronde van ieder 2,5 km af en probeerde te lachen naar Thomas, die was gekomen om mij aan te moedigen.

Doordat het fietsen in Roth best wel ok was gegaan, dacht ik dat dat nog wel goed zou gaan.  Maar na eenmaal aan het fietsen te zijn begonnen, bleek dat hier de power ontbrak. Ondanks dat het weer best goed was, zonnig, relatief weinig wind, kon ik niet echt genieten van de wedstrijd. Mentaal zat het niet goed. Normaal gesproken kan ik genieten van de wedstrijd en vind ik het leuk om een beetje af te zien. Pijn in de spieren hoort daarbij. Maar dit was echt anders.

Ik probeerde zoveel mogelijk te blijven pushen, ik begon met 30,4 km/h in de ronde, maar bij ronde 6 zat ik op 31,0 km/h. Een mooie negative split. Dat is me niet zo vaak gebeurd. Maar deze snelheid zegt genoeg…. In 2016 reed ik in Challenge Roth 33 km/h over 180 km.  Er was duidelijk iets niet goed.

Weer wisselen naar het lopen. Het lopen voelde nu echt niet fijn. De hielen deden veel pijn en nu ook het scheenbeen (de stressfractuur van een jaar geleden was nog steeds niet helemaal over). Relatief rustig uitlopen. Dat gebeurde in een tempo van 13 km/h. Prima. Klein detail dat de marathon in Rotterdam, die ik 6 weken geleden liep, harder ging ;-)

Tijdens het lopen dacht ik: “Zo wil ik geen wedstrijd doen. Hier geniet ik niet van en krijg ik geen boost van”. Het herzien van mijn wedstrijdplanning zou nodig zijn. En ook weer een bezoek aan de orthopeed die mij aan mijn hielen geopereerd had in september 2017.

Ondanks dat mijn wedstrijd niet verlopen was zoals ik wilde, haalde ik wel weer een NK-titel binnen in mijn categorie en ik was niet eens de laatste finisher.

HERSTELLEN staat nu met hoofdletters in mijn hoofd. Eerst maar eens een tijdlang niet hardlopen en nogmaals zien of het dan wil verbeteren. Plezier in het sporten staat toch voorop.

Voorlopig zal ik me beperken tot het fotograferen van wedstrijden.

Met sportieve groet,

Nina 

Foto Credits: Thomas Naasz, Christie Brouwer