7 april 2019 - Nina

Het is altijd een feest om in de marathon van Rotterdam te lopen. Tijdens deze editie leek niemand dit evenement te willen missen.  Bijna overal stonden wel supporters, soms rijen dik. En zo enthousiast, constant aanmoedigingen heb ik gehoord. Ze maken er een sport van om je bij naam aan te moedigen. Gaaf hoor!

Ondanks dat was deze marathon voor mij wel de zwaarste die ik gelopen heb. Doordat het op zaterdag nog maar 10 graden was en vervolgens de temperatuur op zondag in Rotterdam op 24 graden uitkwam, had het  lichaam geen tijd gehad om te acclimatiseren. Normaal heb ik toch wat minder last van de warmte. Daarbij kwam dat ik al de hele week met een hoestje liep welke op donderdag ernstig werd. Ik voelde me ook moe en niet fit, ondanks dat ik bijna niet trainde. Maar ja, niet geschoten is altijd mis. Dus gewoon starten.

Ook dit jaar mocht ik weer als ‘sub-top’  starten, wat me toch wat voordelen geeft. Eén daarvan is dat ik gebruik kan maken van een speciale ruimte in het WTC, waar ik mijn tas achter kan laten en me om kan kleden. Tevens staat er nog wat eten en drinken klaar, waar ik behalve een flesje water geen gebruik van maak voor de wedstrijd. Een ander fijn voordeel is dat ik vooraan mag starten. Omdat ik vooraf bedacht had dat ik het Nederlands Record bij de Dames 55 aan wilde vallen (3:07:08) en hierbij de bruto tijd geldt, is dit zeker een voordeel!

Rond 6:30 uur vertrekken Thomas en ik richting Huizen, waar we in de ‘ Tesla-Taxi’  van Hans stappen. Sinds vorig jaar heeft Hans dit aangeboden en wij en Mark en dit jaar ook Jitske maken daar graag gebruik van. Wat een luxe. Op de automatische piloot van de Tesla rijden we naar Rotterdam. Daar halen we onze startbewijzen op en gaan uit elkaar.

Zoals gebruikelijk ben ik stront nerveus. Maar in de dagen ervoor viel het, voor mijn doen, mee. Ook omdat we kort ervoor een uitzending gezien hadden van ‘Sportlab Sedoc’ over stress en loslaten. Tevens had ik nog wat trucs van mijn mental coach wat me ook hielp, waaronder een focus op 5 dingen zien, 5 dingen horen en 5 dingen voelen. Voor even vermindert het de enorme stress en ontspan ik een beetje.

Om 9:15 vertrekken de ‘sub-top-lopers’  gezamenlijk naar de start.

Thomas loopt nog mee en als ik het startvak in ga, gaat hij hardlopend naar het 3 km punt. Hij zal mij op verschillende punten op het parcours aanmoedigen en op ca. 25km en 36 km, bij de voedingsposten zal hij mij ‘dooie cola’  geven. Thomas zou mij eerst niet hazen, omdat hij zich volledig wilde focussen op de hele triathlon Challenge Roth. De keer dat we beiden geen voorjaarsmarathon gelopen hadden, hadden we beiden in Challenge Roth een PR. Echter, nadat we begin februari de Asselronde (25 km) heel relaxed gelopen hadden en dit zo goed voelde ging hij toch weer twijfelen. Het is namelijk gewoon leuk! Vervolgens kon hij een startnummer overnemen en was de kogel door de kerk. Hij ging mij toch hazen. Vier weken geleden hebben we de halve marathon van Harderwijk samen gelopen, waarbij hij weer mijn haas was met storm en regen. De dagen erna had hij toch een zeer pijnlijke hamstring waardoor hij niet kon lopen. Dit duurde ca. 2 weken, waarna hij weer langzaam kon opbouwen. Een marathon lopen zou niet verstandig zijn, zeker gezien Challenge Roth.

Kortom, Thomas was er als supporter/coach, waarbij hij zich in rustig tempo hardlopend verplaatste van het ene punt naar het andere punt.

Door de werkzaamheden aan de Coolsingel was de start ongeveer onderaan de Erasmusbrug. Niet fijn om meteen te beginnen met heuvelop te lopen.  Rustig aan, niet te gek doen, pas brug af begon ik een beetje te versnellen en probeerde ritme te vinden. Door de stress had ik een ontzettende droge mond, absoluut geen speeksel. We liepen langs de 25 km drankpost, die nog niet ‘in bedrijf’  was, ik schreeuwde ‘water, water’. De ene na de andere vrijwilliger keek mij verbaasd aan, ‘nu al’ , dachten ze waarschijnlijk, maar uiteindelijk was er gelukkig één vrijwilliger die me een bekertje water gaf. Misschien moet ik de volgende keer maar gewoon mijn flesje water dat ik altijd voor de start bij me heb meenemen….. 

Thomas was goed herkenbaar in zijn fel gele shirt en sowieso met zijn lengte van 1.96m steekt hij er meestal wel bovenuit. Ik bleek voor hem minder makkelijk te zien. Ook omdat het best wel druk om me heen was. Voor mijn gevoel drukker dan andere jaren, maar misschien kwam dat ook omdat ik langzamer liep. Enfin, altijd fijn om hem te zien! En hij was op tijd om een foto te maken.

Voor de start had ik al diverse opmerkingen gekregen over het feit dat ik 2 horloges om had. In de week voor de marathon had ik mijn nieuwe Polar Vantage V met hartslagsensor H10 ontvangen. Omdat ik daar nog niet heel erg aan gewend was en ik ook de samenvatting met diverse gegevens miste na iedere lap, had ik besloten om het zekere voor het onzekere te nemen en ook mijn V800 om te doen.  Op ca. 3 km kreeg ik een melding dat de batterij van mijn sensor bijna leeg was. NEEEE, dan kan toch niet. Hij is een paar dagen oud! Hartslag is voor mij toch wel een belangrijke waarde  in een marathon. Gelukkig bleef ik wel hartslag zien op mijn Vantage, maar later bleek dat de V800 sindsdien geen hartslag meer had opgepakt. Bizar!

Bij de eerste drankpost was het een drukte van jewelste, het blijft altijd wel ‘gedoe’. Ik ben dan ook steevast uit mijn ritme. Ik dwing mezelf om weer te focussen op ontspanning en ritme. De eerste 5 km gaan in 4:17 min/km, mijn hartslag ligt rond de 144 en dat is prima voor mij in de marathon en verder is gevoel ook goed. Ik lach en ik steek mijn duim op voor alle aanmoedigingen die ik krijg. Ik kan nauwelijks zien of het bekenden of onbekenden zijn. Het maakt me niet uit, iedere aanmoediging is welkom! Dat maakt Rotterdam ook zo speciaal. Zoveel enthousiasme!

Ik weet dat ik Thomas weer kan verwachten rond 7 km dus ik ben alweer aan het zoeken, als ik hem zie zwaai ik. Het gaat goed, laat ik hem weten.

Langzaam maar zeker krijg ik last van de warmte, ondanks dat ik vanaf het begin gekoeld heb en gedronken. Bij de 15 km is het tempo al flink gezakt. Dat is nieuw voor mij, zo vroeg in de marathon al verval krijgen. Ik loop nu op ca. 4:22 min/km. Mijn hartslag zit gemiddeld op 145 dus dat is nog steeds prima. Ik weet dat het lastig gaat worden om mijn doel te halen. Ik probeer te blijven pushen, maar het lichaam wil niet harder. Als iemand mij inhaalt probeer ik mee te gaan, dat lukt sporadisch. Ik mis mijn haas, die altijd zo mooi een vlak tempo kan lopen.

Bij 17 km zie ik Thomas weer hij motiveert me en moedigt me aan. Via de app heeft hij ook al gezien dat het tempo dalende is. En hij ziet het waarschijnlijk ook wel aan me. ‘Bij 25 krijg je een colaatje’  schreeuwt hij. Ah, dat is lekker, denk ik, doorlopen dan maar.

En inderdaad het colaatje is erg lekker. Ik krijg een flesje voor in mijn belt en een bidon. De 300ml die daar in zit drink ik in de komende 2 km leeg. Heerlijk. Thomas vroeg nog wel even of ik doorging…. Anders was hij natuurlijk niet naar het 36 km punt gegaan. Natuurlijk ga ik door. Ik weet dat als ik uit zou stappen ik altijd spijt zou hebben. En ja, mijn blessures (hiel en scheenbeen) doen pijn, maar niet dusdanig dat ik het aan mezelf kan verkopen om daarom uit te stappen. Ik weet dat het doel  van 3:07 niet meer haalbaar is, maar mogelijk zit er nog wel winst in mijn categorie in. Lopen, zo hard als ik kan. Het beste uit mezelf halen op deze dag is alles wat ik kan doen. Niets laten liggen.

Bij de 30 km is het tempo behoorlijk teruggevallen, ik loop nog maar 4:42 min/km. Het is niet anders. Het lichaam is aangeslagen, door de hoest die op mijn longen vast zit en het warme weer. De hartslag is teruggelopen naar  gemiddeld 140. Ik krijg ‘m niet hoger. Logischer zou zijn dat hij steeds hoger wordt. Voorheen was het in het Kralingse bos nog wel eens rustig, maar ook hier staan supporters. SUPER! Dat komt dan ook wel weer door het mooie weer.

Rond de 35 km hoor ik ‘kom op topper, je kunt het’ ik herken de stem van Dennis de Knijff, hij is een officiële haas op eindtijd 3:10. Dat was een subdoel van mij, om Dennis voor te blijven.  Ik geloof dat ik nog wat teruggezegd heb: “zwaar,  warm”.  Dat subdoel is dus ook overboord ;-). Ik probeer bij zijn groep te blijven. Ik zie Thomas weer met cola en ook hij moedigt me weer aan. Als je bij Dennis blijft finish je in de 3:10. Buffelen is het. Ik ben vanaf de 35 km al aan het aftellen. Al snel zie ik de groep van Dennis langzaam bij me weglopen. Even later komt een 2e groep met hazen op 3:10 eindtijd mij voorbij. Ook die moet ik laten lopen. 

 

De laatste 2,1 km probeer ik nog wat harder te pushen en het tempo gaat wat omhoog van 4:47 naar 4:36 min/km. In de laatste kilometer zie ik nog een dame voor me lopen. Die gaat er aan, die moet ik voorbij, misschien is het wel een V55. Je weet het niet.

Alles eruit, nog 500m ik ga haar voorbij en blijf pushen.

Thomas ziet mij en ik zie hem en zwaai natuurlijk met de verkeerde arm ;-)

En dan FINISH! Wat ben ik blij dat ik het gered heb. 3:11:25.

Geen slechte tijd, maar niet wat ik gehoopt had. Er zal nog revanche moeten komen ;-)

Ik hang in het hekwerk en word gemaand om door te lopen, ik zeg dat dat niet gaat. En jawel hoor, even later laat ik me op de grond zakken omdat ik voel dat nu echt alle kracht uit mijn benen verdwenen is. Ik zak weer letterlijk door mijn hoeven. Er komt snel een EHBO’er en zet me op een bankje. Ik krijg wat sportdrank, ik heb sterk behoefte aan zout, maar bouillon hebben ze helaas niet. Ze koelen mijn nek en hoofd met een spons en er staat een emmer met koud water, zodat daar zelf verder mee kan gaan. Heerlijk. Ik moet gewoon even zitten. Ik ga niet de medische tent in, zeg ik tegen mezelf, het gaat wel. En inderdaad na 2 bekertjes drinken komt de EHBO’er weer langs en zegt dat ik er alweer een stuk beter uit zie. En zo voel ik me ook. Thomas zag ik ondertussen af en toe even met z’n hoofd boven het hek uitkomen, dus die wist ook waar ik gebleven was.

Even later kan ik opstaan en een stukje wandelen, maar al snel wordt ik tegengehouden door een interviewer, volgens mij van het AD, maar het is zo’n herrie dat ik hem niet kon verstaan. Ik doe enthousiast mijn verhaal. (Mocht iemand het interview gezien hebben, laat het me svp weten).

Even later wandelen Thomas en ik samen met een hek ertussen richting uitgang. Onderweg begin ik het van pure uitputting koud te krijgen en haal nog even een folie-deken op. Dat helpt. Daarna wandelen Thomas en ik weer een paar kilometer terug naar het WTC gebouw waar ik mijn droge kleren aantrek en een beetje bijkom. Thomas blijkt toch nog mooi een 21 km duurloop gedaan te hebben. Good Job!

 

Op de afgesproken plek ontmoeten we de rest van ons gezelschap weer. Iedereen is redelijk uitgepierd. Vandaag zat er niet meer in. Volgende keer beter.

Maar het is en blijft een FEESTJE!

Met sportieve groet,

Nina Bakker.

Foto Credits: Thomas Naasz, Margreet Bennis, Evert Woutersen.