23 september 2018 - Nina

De zondag begint voor mij om 6:00 als ik opsta. Enigszins gespannen doe ik zoals gebruikelijk mijn oefeningen op de grond om mijn rug wat soepel te maken en mijn core te versterken. Het ontbijt bestaat uit rijstepap en een kopje thee, om mijn darmen zo rustig mogelijk te houden.

Om 7:15 uur zijn Thomas en ik op weg naar Zaandam. Na heel wat gedoe bleek vorige week zaterdag, toen de enveloppe met mijn startnummer in de bus viel, dat ik toch als ‘genodigde atleet’ de DamtotDam wedstrijd kon lopen. Thomas liep in het ‘Goede Doelen team’ van zijn werk, met een start om 11:45 uur, waar ik eigenlijk ook in zou starten. Maar als ik dan in de wedstrijd kan starten, dan heeft dat mijn voorkeur. M.n. doordat het dan een stuk minder druk is, ik wat voordeeltjes krijg als genodigde en ik kans maak op prijzengeld en dan een gratis start het jaar erop.
Als genodigde atleet heb ik een speciale parkeerkaart gekregen en kunnen Thomas en ik redelijk dichtbij het DamtotDamPark parkeren. We melden ons vervolgens in de Le Champion tent, worden voorzien van koffie en thee en kunnen rustig wachten totdat ik met mijn ‘begeleider’ in de speciale bus naar de start in Amsterdam worden gebracht. Daar zijn we al om even over 9 uur en Thomas en lopen samen een beetje in, waarna hij zich gaat melden bij de rest van zijn groep en ik mezelf warm houd tot de start.


De regen was volgens buienradar pas vanaf 12 uur voorspeld, maar om 9:30 uur begon het al te miezeren. Niet fijn. Het is allemaal zoveel leuker als de zon schijnt. Gelukkig valt het met de wind mee, maar die komt wel uit het noorden. Om 10:19 uur klinkt het startschot voor de Dames Prominenten, met o.a. Susan Krumins, zij wordt uiteindelijk heel netjes 3e. Zes minuten later is de start voor de Heren Prominenten en alle andere wedstrijdatleten. Een wedstrijd in een wedstrijd: Wie komt als eerste over de streep? Een dame of een heer? De dames wonnen dit keer.


Voor mij kwam het startschot ook om 10:25 uur. Na al het blessureleed en de operatie inmiddels een jaar geleden, maar nog steeds niet pijnvrij, weet ik niet wat ik kan verwachten. Door weinig snelheidswerk weet ik dat ik niet meer zo rap ben als in 2016 en ervoor. Maar hoe snel ben ik wel, welk tempo kan ik volhouden en daarbij ook nog behoudend lopen, dat ik niet heel veel slechter uit deze wedstrijd kom. Ik weet het niet. Heel optimistisch, maar niet realistisch heb ik een spiekbriefje op mijn horloge geplakt van kilometer tijden tussen 4:05 en 4:10. Deze bleek voor de start al redelijke doorgelopen door de regen, een teken van boven?


De eerste km de IJ-tunnel in kan ik zelfs een 4:03 klokken, daarna houdt het volledig op en laat ik het plan ook los als ik de 2e km een 4:33 klok. Natuurlijk ben ik wel nog steeds zo competitief dat ik in de tent op de startlijst van de genodigde atleten gekeken heb wie er mee doen in mijn categorie. En daarvoor had ik al naar de top3 Dames 55 van vorig jaar gekeken. Waar de winnende tijd 1:07 was en de 2e tijd 1:13. Voorheen zou dit niet zo’n probleem geweest zijn, met een 1:05 van mij in 2016. Nu ligt dat toch anders. Na de start zie ik iemand uit mijn leeftijds categorie, die niet op de lijst stond maar ik wel ken, mij hard voorbij gaan en weet ook dat zij mij voor zal blijven. Vervolgens ben ik de eerste 6 km steeds stuivertje aan het wisselen met een dame uit mijn categorie met startnummer 162. Maar daarna komt ze mij niet meer voorbij. Ik wist niet zeker of er nog meer dames voor mij zouden zitten uit mijn categorie en omdat ik het wel een eer vind om ‘genodigde atleet’ te zijn, blijf ik toch redelijk doorlopen. Vanaf de start heb ik wat pijn in m.n. mijn linker hiel en mijn rechter scheenbeen, maar het is te doen. Of ik ben er gewoon aan gewend geraakt. Het wordt in ieder geval niet veel erger en dus besluit ik om gewoon door te blijven lopen.


Ondanks dat de miezerregen over gegaan is in echte regen heb ik het niet koud. Ik loop in een Saucony singlet met armstukken en heb de nieuwe compressie broek van Herzog aan. Dit is met dit weer wel heel fijn. Als het regent komt het koude opspattende water namelijk tegen je hamstrings aan, waardoor deze heel koud kunnen worden. Hier heb ik gelukkig geen last van!
Door de regen is het publiek minder dan in andere jaren, dat is wel jammer, maar gelukkig is er op veel plaatsen nog wel muziek. Mijn duimpje gaat dan ook regelmatig omhoog om aan te geven dat ik zeer waardeer dat zij dit voor ons lopers doen. Vanaf 8 km ben ik aan het aftellen: over de helft. Ergens mis ik een paar kilometers want opeens is het nog maar 3 kilometer ;-)


Rekenen tijdens een wedstrijd is nooit mijn sterkste punt geweest. Dus niet wetende op welke plek ik in mijn categorie lig, wil ik uiteindelijk wel het liefst onder de 1:10 finishen. Waarom? Geen idee. Op 5 km zag ik bijna 21 minuten, op de 10 ruim het dubbele en op de 15 zie ik dat ik wel wat verval heb, want kom op 1:04 door en denk dat ik dan flink ‘gas’ moet geven ( niet dat dat gaat…) om onder de 1:10 te finishen. Rekenfoutje ;-) Die bruggen helpen in het laatste stuk zeker niet mee en weet ook precies waar 2 jaar terug de 1e dame van de Dames 35+ voorbij kwam. In die laatste kilometer dus. Daardoor werd ik toen 2e bij de masters en 1e in mijn categorie, toen nog D50.


Als ik dan de finishboog zie, ben ik toch wel erg blij. Ik heb het gehaald en ook nog in een nette tijd: 1:08:47. Geen idee op welke plaats ik dan uitkom. Maar eigenlijk maakt het me niet zo veel uit. Tijdens de wedstrijd heb ik dat nodig om te blijven pushen en niet terug te zakken in een comfortabel tempo, maar eenmaal gefinisht ben ik het meest blij dat ik dit weer heb kunnen doen. Gewoon een wedstrijdje hardlopen. Door de regen was het iets minder genieten dan anders, maar ondanks dat nog steeds wel genieten. Dit is wat ik doe, dit is waar ik blij van word! Dus ik hoop dit weer veel vaker te kunnen doen, na een periode van weinig wedstrijden.
Ik kan tevreden terugkijken op deze DamtotDamloop en ben uiteindelijk 2e in mijn categorie geworden ;-)

Met sportieve groet,

Nina Bakker