10 maart 2018 – Nina 

Als TTN3 opdracht (triathlon-trainer-opleiding) werd er door 2 TVA leden een Zwemloop georganiseerd voor alleen TVA leden op zaterdag 10 maart.  Een mooi moment om weer een kilometer te zwemmen. Lopen zou op dat moment nog zeker geen optie zijn. Het mooie was dat er dan zeker geen druk zou zijn, het zou niet een ‘echte’ wedstrijd zijn. Het zwemmen zou op zichzelf al een uitdaging zijn. Het ene moment kon ik in een ‘treintje’ mee in 1:30/100m, twee dagen later kon ik met moeite onder de 2:00/100m zwemmen. Zeer wisselend en keerpunten gaan in super-slow-motion door de rugproblemen. Uit het zwembad komen bleef een ‘dingetje’ ;-)

Door de operatie aan beide hielen op 25 september 2017 ging het hardlopen nog steeds met veel wandelpauzes tussendoor en wisselend in pijn en alles in hartslagzone 1. Het fotograferen een week voor de Zwemloop bij de Trappenbergloop was erg leuk, maar ’s avonds liep ik weer erg kreupel en waren de hielen een beetje sompig. Aan het eind van de week voelden de hielen redelijk ok, en omdat ik het ook wel een behoorlijk zat was, heb ik opeens 45 minuten aan één stuk hardgelopen. Er zijn van die momenten dat ik me even niet aan de opdracht hou. Mentaal geeft dat wel een boost. Wonder boven wonder viel de pijn mee en werden de hielen niet sompig. Bij mijn bezoek aan Stefanie de Wever (mijn fysio)  de volgende dag bleken de hielen nog steeds redelijk ok. En ik kreeg groen licht om 1 keer per week maximaal 45 minuten aan 1 stuk te lopen en de andere 2 keren korter lopen met veel wandelpauzes. Alles in een heel rustig tempo, hartslagzone 1. Absoluut geen tempo lopen.

 

Op de ochtend van de Zwemloop wel nog even heel kort (met wandelpauzes) de hielen getest en bepaald op welke Saucony schoenen ik ging lopen. En dat ging redelijk ok. Alleen mijn buik dacht er anders over, veel pijn. De rest van de dag met een kruik op mijn buik op de bank of in bed gelegen. En tot een half uur voor vertrek was het niet duidelijk of we wel zouden gaan. Met het idee `ik kan gewoon starten en als het niet gaat stop ik gewoon` zijn we dan toch richting zwembad vertrokken. Ik was wel gespannen, maar niet zo stront zenuwachtig als dat ik normaal ben voor wedstrijden. Dat was wel erg fijn.

(1 goggle boven water? Ha ha, werk aan de winkel)  

Met zwemmen achteraan gestart en vooraf bedacht dat ik me de eerste 100m niet over de kop zou zwemmen en weer hyperventilerend in het water zou liggen. Alleen daarna kon ik me ook niet verder opladen om echt hard te zwemmen. Het wilde gewoon niet, maar ik had er vrede mee. Ik zal in wedstrijden waarschijnlijk nooit naar potentie zwemmen :-( . Na 18:11 (1:49/100m) tikte ik de kant aan en had er 1 km zwemmen opzitten. Van baan 3 naar het trappetje gezwommen, er rustig uit geklommen en zeer rustig naar de kleedkamer gewandeld. De rug en de hielen voelden redelijk ok, nog steeds buikpijn, maar was te doen.

Nou, dan toch maar starten met lopen en waarschijnlijk wandelpauzes inlassen en kijken of ik 1 van de 4 rondjes kan lopen. Eerst een klein stukje gewandeld, gaan dribbelen en voorzichtig mijn hartslagtempo 1 opgepakt. Dat voelde goed, lekker ontspannen. En…. Zo ontzettend blij dat ik hier weer aan een wedstrijdje mee deed. Wat een feest. Een lach op mijn gezicht en blijdschap die niet meer wegging. Dit is wat ik nodig heb en waar ik SUPERBLIJ van word. Ook al loop ik, voor mijn doen, super langzaam voor een wedstrijd, maar ik loop weer. Een praatje bij iedere vrijwilliger die ik passeerde. Aan het eind van de eerste ronde kwam Thomas in zijn mooie blauwe herkenbare pak mij voorbij, hij ging goed en zei mij dat ik mooi ontspannen liep. En zo voelde het ook. En na één  ronde, dacht ik, het gaat goed, ik doe er nog één.

Onverwacht bleek ik zelfs kwaliteiten als kindervriend te hebben ;-) . Wat blijdschap al niet met je doet. Een jongetje van een jaar of 7 liep voor me  en viel wat terug in tempo, dus die heb ik aangemoedigd en gezegd dat hij bij me moest blijven. We hebben ¾ ronde samen gelopen, gezellig gebabbeld en ik heb hem een beetje gemotiveerd om door te blijven lopen. Het laatste stuk (hij liep 1 ronde van 2,5 km) had hij het zwaar omdat hij normaal maar 2 km liep. Enige peptalk dat hij nu al op 2,3 km zat en alleen de bocht om hoefde en tunneltje onderdoor hoefde, hielp hem. Zo goed, dat hij op het laatst nog een sprintje er uit perste. Leuk hoor. En normaal ben ik echt niet van de kinderen… ha ha ha.

 Na het 2e rondje kwam het 3e en iedere keer aangemoedigd door supporters. Leuk hoor. Zo blij!

En ook het vierde rondje maar afgemaakt. Wat een feest! In de laatste 500m zag ik een rood pakje voor me waar ik op inliep. En dan komt toch weer het competitieve in me naar boven en heb ik (ingehouden) iets versneld…. Maar de rest van de 10 km heb ik keurig rustig aangedaan. Uiteindelijk wel iets boven Hartslagzone 1, maar niet ver erboven. Uiteindelijk rond 12 km/h gelopen.

Wat fijn om dan weer over de finish te komen. Niet uitgeput, volledig aanspreekbaar en alleen maar BLIJ.

O ja, nog als 2e dame over de finish (van de 5) .

Dit is de start weer, hopelijk zet deze positieve lijn zich voort. Uiteraard moet ik oppassen dat ik niet overmoedig word en gewoon behouden blijf trainen.

Dank Jaap en Dennis en de vrijwilligers voor deze kans.

 

Met sportieve groet,

Nina

Photo Credits: Maryvonne v.d. Berg, Dennis Sleeuwenhoek.

 

Looptijd inclusief wisseltijd.