Terugblik 2017

30-november 2017 – Nina 

Nu 2017 bijna op z’n eind loopt is het goed om eens terug te kijken hoe het allemaal verlopen is in dit jaar. Vooraf maak ik altijd plannen welke grote wedstrijden ik wil doen, eventueel samen met Thomas, welke wedstrijden daarin goed passen voor de voorbereiding en welke wedstrijden we dan nog gaan jureren als official van de NTB (Nederlandse Triathlon Bond). Het werd een mooi rijtje met daarin maar liefst 4 NK’s.

 

Datum

Wedstrijd

Afstand

19-Mrt-2017

NK Halve Marathon Stevensloop

21.1 km

09-Apr-2017

Marathon Rotterdam

42.2 km

15-Apr-2017

Tijdrit Almere

42,8 km

21-Mei-2017

NK Halve Triathlon Nieuwkoop 

1,9/90/21,1 km

27-Mei-2017

NK Run-Bike-Run Almere

10/60/10 km

11-Jun-2017

Triathlon Huizen

1,5/40/10 km

16-Jul-2017

Halve Triathlon Klazienaveen

1,9/90/21,1 km

03-Sep-2017

Cologne226 half

1,9/90/21,1 km 

17-Sep-2017

DamtotDamloop

16,1 km

15-Okt-2017

NK Marathon Amsterdam

42,2 km

29-Okt-2017

Wolfskamerloop 

10 km

17-Dec-2017

Kerstloop Dronten

21,1 km

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De uitvoering liep helaas anders.

In september 2015 heb ik het gewricht van mijn grote teen gebroken. Nadat ik 3 weken in het gips gezeten had, mocht ik weer langzaam gaan bewegen. Al snel kreeg ik daarbij last van de aanhechtingen van beide achillespezen op het hielbot. Dat sudderde lekker door in 2016 en kon als gevolg daarvan en het herstel in het gewricht in de grote teen nauwelijks tot geen snelheidswerk doen. Ondanks dat zette ik in 2016  tijdens de hele triathlon in Roth (Challenge Roth) een tijd neer van 9:55:47 .In de zomer nog veel pijn aan de hielen, maar tijdens de DamtotDamloop bij het inlopen en tijdens de wedstrijd even geen pijn! Ook lukte het me in het najaar nog om bij het NK Marathon in Amsterdam de titel bij de dames 50 te pakken in een tijd van 2:58:08 (met Thomas als haas). Pas over de helft begonnen de hielen op te spelen, maar het was nog te doen. In november liep ik de Zevenheuvelenloop, maar met wel veel pijn. Dat was het omslagpunt. Rust houden en heel voorzichtig bewegen was voorlopig het hoogst haalbare.

Marathon 7-0920a

 

Begin 2017 werd er na een echo de diagnose verkalking aan beide achillespezen gesteld, wat behandeld werd met shockwave. Echter, de pijn verdween niet. Daarna werden er bij Bergman Clinics door de sportarts nog diverse echo’s gemaakt en verschillende diagnoses gesteld, maar bij geen van allen had ik het gevoel dat de oorzaak boven water was. Mijn voorstel om een röntgenfoto te maken werd niet gehonoreerd. Ondertussen werd geadviseerd om wel te blijven bewegen op geleide van de pijn. De ene dag ging dat redelijk, de andere dag helemaal niet en was ik binnen 10 minuten weer thuis. Dit gold zowel voor het lopen als het fietsen.

Finish

Ondanks het blessureleed lukte het me  nog redelijk om een rustige opbouw richting de marathon van Rotterdam te maken. In de voorbereiding startte ik op 5 maart in de Trappenbergloop en werd daar zelfs Overall 3e bij de dames en 1e in mijn categorie. De echte snelheid ontbrak, en pijnvrij was het niet, maar ik was dik tevreden. En dacht dat dit weer het begin van de opgaande lijn was. Op 19 maart zou ik het NK halve marathon lopen. De pijn in mijn hielen was er, maar was te doen. Ik had dus goede hoop, tot de woensdag voor de race: Een lichte pijn in de aanhechting van mijn hamstring die tot de zaterdag uitgroeide tot een dusdanig pijn dat ik absoluut niet kon lopen. Er leek met de aanhechting iets mis, maar ik had ook flinke uitstraling in mijn been, dus waarschijnlijk zat er in de rug ook weer iets niet goed.  Dus geen NK halve marathon. Balen, maar ik had nog steeds de hoop wel te kunnen starten in Rotterdam als ik nu wat rust nam.

Niets was minder waar, het werd niet beter. Maar, omdat het zulk super mooi weer was, wilde ik toch naar Rotterdam. Daar is het altijd een feestje! En er gebeurde immers wel vaker rare dingen met mijn lijf onder invloed van adrenaline.  En als invitee had ik toch wat privileges, wat het ook wel weer aantrekkelijk maakte. Maar vooraf wist ik al dat er een wonder moest gebeuren om te finishen. Gek genoeg ging het toen wel met de hielen. Al bij het oplopen van de Erasmus zag Thomas, wederom mijn persoonlijk haas, dat ik met een pijn vertrokken gezicht liep. De pijn in de hamstring was te erg en na 2,5 km ben ik uitgestapt.

1

 

Het vervolg was dat ik wedstrijd na wedstrijd moest annuleren, maar wel steeds vaker aanwezig was als NTB official of als fotograaf. Overigens zijn beide ook erg leuk om te doen en daarbij hou ik de betrokkenheid bij de wedstrijden. Ook al deed het van binnen best wel pijn. Ik hoorde zo vaak dat stemmetje: “Ik wil ook, ik wil ook.” Het enige wat hielp is focussen op de dingen die ik wel kon. En de ene dag kon ik meer dan de andere dag.

Challenge Roth stond bij Thomas op de planning en het was weer geweldig om daar bij te zijn. Hem aan te moedigen en foto’s te maken. Doordat ik in vooraf al een finishershirt van Roth geregeld had bij Felix Walschhöfer om te vermaken tot een babyshirt voor (Challenge Almere) Jefry en zwangere Marlous en dat persoonlijk aan finisher Jefry wilde geven kon ik nu zelfs achter de finish aanwezig zijn. Super leuk.  

IMG 8014

Ondertussen: na rust,  oefeningen, shockwave,  fysiotherapie, manuele therapie, zooltjes, nachtspalken, osteopathie, kon ik niet zeggen dat er enige verbetering gaande was, zowel voor de hielen als de hamstring. Zelfs nadat er 2 keer een injectie bij het hielbot van glucose (auwww) gedaan was ter stimulatie van het eigen herstelmechanisme, was er geen enkele verbetering. Uiteindelijk werd ik door de sportarts doorgestuurd naar een orthopeed. Bij het eerste bezoek, inmiddels was het half augustus, werden er (voor het eerst!!)  röntgenfoto’s gemaakt en bleken er aan beide hielen botvergroeiingen te zitten, die in de achillespezen staken. Dus logisch dat iedere beweging van de voet in pijn resulteerde. Over een aantal weken zou ik geopereerd worden.

Sharon-01

Na 2 dagen gejureerd te hebben bij Ironman Maastricht, kwam natuurlijk nog Challenge Almere-Amsterdam, waar Thomas en ik drie dagen lang als vrijwilliger actief waren, en op de zaterdag als NTB official op de motor actief waren. Dat wil je natuurlijk niet missen. Drie dagen feest tussen de atleten.

Vervolgens vertrokken we op woensdag daarna naar Rotterdam om daar bij de ITU Rotterdam Grand Final 5 dagen actief te zijn als official. Erg intensief, maar ook wel erg uniek om erbij geweest te zijn. En een week later, de planning had bijna niet mooier gekund, werd ik geopereerd aan beide hielen, waarbij de botvergroeiingen weggehakt werd. Met de ruggenprik kon ik het gehak mooi volgen ;-)

IMG 20170925 160927

Na 2 weken loopgips aan beide voeten mocht ik weer voorzichtig gaan bewegen. Ik moest nog even wachten met zwemmen totdat de wonden geheel dicht waren, maar voorzichtig op de stadsfiets rustig de benen ronddraaien was mogelijk. Wandelen kon heel kort en heel langzaam. Heel langzaam wat uitbouwen, en regelmatig teruggefloten worden met veel pijn en dikke hielen. Daarmee wist ik dat ik weer wat teveel gedaan had. Moeizaam ging het herstel.

Voorlopig focus ik op het zwemmen, rustig fietsen, wandelen, oefeningen en krachttraining om het herstel te bevorderen. En ik draag mijn Herzog Compressie sokken en kousen om de doorbloeding te verbeteren en daarmee het herstel nog meer te bevorderen.

Al jaren maken Thomas en ik onze eigen trainingsschema, bepalen onze hartslagzones en maken een voedingsplan voor iedere wedstrijd. Dat bevalt ons erg goed en we zijn nog steeds tevreden met de resultaten. In de zomer van 2016 werd ik benaderd  door een triathleet die in september 2017 zijn eerste hele triathlon wilde doen. Hij vroeg mij of ik hem daarbij wilde begeleiden. Een mooie uitdaging voor beide partijen. Waarbij Thomas altijd als 2e paar ogen meekijkt. Hoe fijn is het dan als je samen net een paar maanden bezig bent en je coachee loopt het ene PR na het andere PR. En in de terugkoppeling vaak aangaf dat het eigenlijk wel ‘makkelijk’ ging. Daar word ik dan weer blij van, dat ik iemand zo kan helpen dat zijn grenzen verlegt worden en hij zich steeds beter gaat voelen en presteren. Die hele triathlon is overigens ook gelukt. Dat was iets minder makkelijk, maar hij is super trots gefinisht! Onder tussen waren er nog een paar coachees die van mijn kennis (en die van Thomas) gebruik wilden maken en op zo’n manier blijf ik toch ook op deze manier bij de sport betrokken. 

Inmiddels is de operatie alweer 9,5 week geleden en onder begeleiding van fysiotherapeute Stefanie de Wever (http://www.fysiotherapiemedi-mere.nl/) probeer ik goed te revalideren. Ik kom al jaren bij haar en ben altijd zeer tevreden over haar complete aanpak. Ik heb veel vertrouwen in haar en ik weet dat zij snapt hoe ik als sporter in elkaar zit. Een paar dagen na een acupunctuur behandeling door haar heb ik voor het eerst het idee dat ik een flinke stap in de goede richting heb gemaakt. Nu hopen dat deze lijn zich voortzet en ik eindelijk weer eens pijnvrij kan bewegen en daarna lekker kan gaan hardlopen. Want ik ben nog lang niet klaar met sporten. En ik hoop dan ook dat ik in 2018 wel weer een mooi seizoen kan draaien!

Met sportieve groet,

Nina Bakker

Foto Credits: Thomas Naasz, Ingrid Hardorff, Sandra Vreugdehil, Sharon Zuijdervliet, 

 

 

Marathon Rotterdam

9 april 2017 – Nina

Wat een fantastisch weer. Strakblauw, windkracht 2 uit het zuiden en bij de start om 10:00 uur 12 graden en later op de dag ca. 20 graden. Dit wil je dan gewoon niet missen. Wetend dat de marathon Rotterdam altijd al een feestje is, maar met dit weer kan het niet stuk. En onder het motto dat je alleen maar spijt krijgt van de dingen die je niet doet, zolang je er maar verstandig mee omgaat, ben ik toch van start gegaan in deze marathon.

De voorbereiding was alles behalve goed. Al 1,5 jaar heb ik veel pijn aan de aanhechting op het hielbot van beide achillespezen. De verkalking die daar zat is nu zo goed als weg en nu moest alleen de pijn nog weg. Van de fysio moest ik blijven lopen en de pijn kon geen kwaad. Weliswaar kon ik de ene dag nauwelijks 15 minuten lopen door pijn en de volgende dag was een lange duurtraining van 2,5 uur mogelijk. Sterk wisselend dus, maar so be it.

Het leek nog goed mogelijk om de marathon te lopen, tot er 3,5 week voor de marathon een licht pijntje in de aanhechting op het zitbot van hamstring was. 2 dagen later deed dat al veel meer pijn en weer een dag later kon ik nauwelijks lopen van de pijn. De dag daarna zou het NK halve marathon in Nijmegen zijn. Deze moest ik dus afzeggen, met de hoop nog wel de marathon te kunnen lopen.

Een week niet lopen, daarna opbouwen vanaf 1 minuut wandelen en 1 minuut hardlopen en in de week daarna weer een heel rustig in de laatste paar minuten van de training versneld naar marathon tempo en iets daarboven. Dat ging redelijk, ik was niet pijnvrij, maar was te doen.

Wel of niet starten in de marathon, dat was de vraag. Niet starten, zeker met dit weer, zou mij mentaal een ergere klap gegeven hebben dan wel starten en eventueel uitstappen, was mijn inschatting. Met de geleverde prestaties in het verleden mocht ik als invité starten.  Voordeel daarvan was dat ik ook in het startvak A mocht starten en drankflesjes in mocht leveren. Erik Brouwer was zo aardig geweest om mijn flesjes ‘dooie cola’ de dag ervoor in te leveren bij de ‘sub-top-desk’, zodat die klaar zouden staan op de drankposten bij 15, 25 en 35 km. (Deze konden niet op de zondag ingeleverd worden.) Thomas was hier erg blij mee in de wedstrijd! Tevens had ik een ontvangst in de Van Oldenbarnevelt zaal in het WTC, waar ik me samen met Thomas rustig kon voorbereiden en we onze spullen achter konden laten. Toen we kort in gingen lopen voelde ik mijn hamstring al. En toen we weer terug waren in de Van Oldenbarnevelt zaal was daar de mogelijkheid om me te laten masseren, wat ik ook gedaan heb. De masseuse vertelde dat de hamstring niet goed aanvoelde. En als het niet ging ik ook weer terug moest komen voor een massage om de schade zo veel mogelijk te beperken.

Om 9:45 sta ik samen met Thomas in het wedstrijdvak. Nog een kwartier mijn zenuwen bedwingen. Toch was ik iets minder nerveus dan anders, waarschijnlijk omdat ik toch ernstig rekening hield met uitstappen. Lee Towers deed zijn best weer: You never walk alone…. En dan eindelijk het startschot.

Vanaf het eerste moment dat ik op snelheid probeer te lopen heb ik al zoveel pijn. Niet aan denken, focus op ritme, ademhaling en dingen om je heen. Wat een mensen, wat een toeschouwers, wat een gejuich. Op de Erasmusbrug heb ik het al heel zwaar, en weet dat ik uit moet gaan stappen. Ik zeg tegen mezelf: “tot 5km, daar is het eerste meetpunt”.  Ben blij dat Thomas naast me loopt, die vraagt ook waarom ik dat wil. Geen idee. En even later bij ca. 2,5 km vind ik het mooi geweest. Dan kan Thomas zelf ook nog beslissen wat hij gaat doen. Versnellen en voor eigen succes, of gewoon lekker een rondje lopen ;-)

Ik stap uit. Ik probeer nog terug te dribbelen, maar zelfs dat lukt niet. Het doet veel pijn. Ik blijf nog even langs de kant staan, moedig de lopers aan en krijg wat verbaasde en meelevende blikken. Ik strek mijn armen uit en maak een gebaar: ‘het is niet anders’. Ik strompel terug.

Onderaan de Erasmus brug zie ik 2 beveiligingsmannen op een scooter. Ik loop er naar toe, leg uit wat er gebeurd is en vraag of ik een lift over de Erasmus brug kan krijgen. Geen enkel probleem. Wat een service! Eenmaal afgezet aan de overkant strompel ik verder. En dan toch wordt het me teveel. Ik loop te huilen over straat. Ik had ‘m zo graag uit willen lopen. Een politieman op een scooter ziet mij en wenkt me. Ik loop naar hem toe en hij vraagt wat er is. Ik leg het uit en hij biedt mij een lift aan en brengt me weer een stuk verder richting WTC. Uiteindelijk loopt alles vast in hekwerken en strompel ik het laatste stukje weer verder.

Voor iedereen is het WTC inmiddels gesloten maar de beveiligingsman daar herkent me, of heeft door dat ik bij de ‘subtop’ hoor en laat me binnen. Er zijn nog mensen van de organisatie binnen in de Van Oldenbarnevelt zaal, maar de masseuses zijn op de Coolsingel aan het kijken. De beveiligingsman regelt dat uiteindelijk de masseuses weer voor mij(!) terugkomen en ik krijg een massage en de hamstring wordt getapt. Wat een enorm goede service! Dank! Dank! Dank!!

Om 11:40 sta ik weer buiten en besluit zo goed en zo kwaad als het gaat van de dag te genieten. Dat lukt toch nog aardig. Langs het parcours raak je toch gauw in gesprek met andere toeschouwers, want dat ben ik inmiddels ook geworden. Het is Rotterdam en daar is het altijd een feestje. Zo’n zelfde feestje willen we natuurlijk ook in Rotterdam tijdens het WK triathlon!. Hopelijk komen er dan ook zoveel toeschouwers en vrijwilligers. Als WK-Triathlon-Ambassadeur wil ik vanaf hier iedereen oproepen om te komen als toeschouwer of zich hier https://www.eventmakers.nl/Evenementen/Aankomende-evenementen   aan te melden als vrijwilliger.

En dan komt de eerste man al binnen.  Mooi om te zien hoe soepel en snel hij loopt. Marius Kimutai komt als eerste over de finish in 2:06:04. Wat een tijd! Ik zie bekende en minder bekende Nederlanders over de finish komen. En dan ineens zie ik een hele bekende man: ik krijg een high-5 van Thomas en hij finisht in 2:57:14. Netjes!

Al was de dag anders dan gepland, door de mooie finish van Thomas toch een vreugde momentje en als kers op de taart loopt mijn coachee Hans van Solt een dik PR.

Sinds ca. een half jaar schrijf ik  trainingsschema’s voor Hans die in september zijn eerste hele triathlon wil doen tijdens Challenge Almere-Amsterdam. Er waren inmiddels al 3 PR’s van hem in dat half jaar gesneuveld in de diverse loopwedstrijden en hij hoopte om ook in de marathon een PR neer te zetten. Trots ben ik dan ook op mijn coachee hoe goed hij het proces uitgevoerd heeft en zich aan het plan gehouden heeft, met een schitterende uitkomst: 3:32:14 waarmee hij zijn PR aanscherpt met maar liefst bijna 25 minuten! Dat geeft vertrouwen, bij beide partijen ;-)

Met sportieve groet,

Nina