Marathon Rotterdam 2017

9-april 2017 – Nina 

Wat een fantastisch weer. Strakblauw, windkracht 2 uit het zuiden en bij de start om 10:00 uur 12 graden en later op de dag ca. 20 graden. Dit wil je dan gewoon niet missen. Wetend dat de marathon Rotterdam altijd al een feestje is, maar met dit weer kan het niet stuk. En onder het motto dat je alleen maar spijt krijgt van de dingen die je niet doet, zolang je er maar verstandig mee omgaat, ben ik toch van start gegaan in deze marathon. 

De voorbereiding was alles behalve goed. Al 1,5 jaar heb ik veel pijn aan de aanhechting op het hielbot van beide achillespezen. De verkalking die daar zat is nu zo goed als weg en nu moest alleen de pijn nog weg. Van de fysio moest ik blijven lopen en de pijn kon geen kwaad. Weliswaar kon ik de ene dag nauwelijks 15 minuten lopen door pijn en de volgende dag was een lange duurtraining van 2,5 uur mogelijk. Sterk wisselend dus, maar so be it. 

Het leek nog goed mogelijk om de marathon te lopen, tot er 3,5 week voor de marathon een licht pijntje in de aanhechting op het zitbot van hamstring was. 2 dagen later deed dat al veel meer pijn en weer een dag later kon ik nauwelijks lopen van de pijn. De dag daarna zou het NK halve marathon in Nijmegen zijn. Deze moest ik dus afzeggen, met de hoop nog wel de marathon te kunnen lopen. 

1

Een week niet lopen, daarna opbouwen vanaf 1 minuut wandelen en 1 minuut hardlopen en in de week daarna weer een heel rustig in de laatste paar minuten van de training versneld naar marathon tempo en iets daarboven. Dat ging redelijk, ik was niet pijnvrij, maar was te doen. 

Wel of niet starten in de marathon, dat was de vraag. Niet starten, zeker met dit weer, zou mij mentaal een ergere klap gegeven hebben dan wel starten en eventueel uitstappen, was mijn inschatting. Met de geleverde prestaties in het verleden mocht ik als invité starten.  Voordeel daarvan was dat ik ook in het startvak A mocht starten en drankflesjes in mocht leveren. Erik Brouwer was zo aardig geweest om mijn flesjes ‘dooie cola’ de dag ervoor in te leveren bij de ‘sub-top-desk’, zodat die klaar zouden staan op de drankposten bij 15, 25 en 35 km. (Deze konden niet op de zondag ingeleverd worden.) Thomas was hier erg blij mee in de wedstrijd! Tevens had ik een ontvangst in de Van Oldenbarnevelt zaal in het WTC, waar ik me samen met Thomas rustig kon voorbereiden en we onze spullen achter konden laten. Toen we kort in gingen lopen voelde ik mijn hamstring al. En toen we weer terug waren in de Van Oldenbarnevelt zaal was daar de mogelijkheid om me te laten masseren, wat ik ook gedaan heb. De masseuse vertelde dat de hamstring niet goed aanvoelde. En als het niet ging ik ook weer terug moest komen voor een massage om de schade zo veel mogelijk te beperken. 

Om 9:45 sta ik samen met Thomas in het wedstrijdvak. Nog een kwartier mijn zenuwen bedwingen. Toch was ik iets minder nerveus dan anders, waarschijnlijk omdat ik toch ernstig rekening hield met uitstappen. Lee Towers deed zijn best weer: You never walk alone…. En dan eindelijk het startschot. 

2

Vanaf het eerste moment dat ik op snelheid probeer te lopen heb ik al zoveel pijn. Niet aan denken, focus op ritme, ademhaling en dingen om je heen. Wat een mensen, wat een toeschouwers, wat een gejuich. Op de Erasmusbrug heb ik het al heel zwaar, en weet dat ik uit moet gaan stappen. Ik zeg tegen mezelf: “tot 5km, daar is het eerste meetpunt”.  Ben blij dat Thomas naast me loopt, die vraagt ook waarom ik dat wil. Geen idee. En even later bij ca. 2,5 km vind ik het mooi geweest. Dan kan Thomas zelf ook nog beslissen wat hij gaat doen. Versnellen en voor eigen succes, of gewoon lekker een rondje lopen ;-)

Ik stap uit. Ik probeer nog terug te dribbelen, maar zelfs dat lukt niet. Het doet veel pijn. Ik blijf nog even langs de kant staan, moedig de lopers aan en krijg wat verbaasde en meelevende blikken. Ik strek mijn armen uit en maak een gebaar: ‘het is niet anders’. Ik strompel terug. 

Onderaan de Erasmus brug zie ik 2 beveiligingsmannen op een scooter. Ik loop er naar toe, leg uit wat er gebeurd is en vraag of ik een lift over de Erasmus brug kan krijgen. Geen enkel probleem. Wat een service! Eenmaal afgezet aan de overkant strompel ik verder. En dan toch wordt het me teveel. Ik loop te huilen over straat. Ik had ‘m zo graag uit willen lopen. Een politieman op een scooter ziet mij en wenkt me. Ik loop naar hem toe en hij vraagt wat er is. Ik leg het uit en hij biedt mij een lift aan en brengt me weer een stuk verder richting WTC. Uiteindelijk loopt alles vast in hekwerken en strompel ik het laatste stukje weer verder. 

Voor iedereen is het WTC inmiddels gesloten maar de beveiligingsman daar herkent me, of heeft door dat ik bij de ‘subtop’ hoor en laat me binnen. Er zijn nog mensen van de organisatie binnen in de Van Oldenbarnevelt zaal, maar de masseuses zijn op de Coolsingel aan het kijken. De beveiligingsman regelt dat uiteindelijk de masseuses weer voor mij(!) terugkomen en ik krijg een massage en de hamstring wordt getapt. Wat een enorm goede service! Dank! Dank! Dank!!

Om 11:40 sta ik weer buiten en besluit zo goed en zo kwaad als het gaat van de dag te genieten. Dat lukt toch nog aardig. Langs het parcours raak je toch gauw in gesprek met andere toeschouwers, want dat ben ik inmiddels ook geworden. Het is Rotterdam en daar is het altijd een feestje. Zo’n zelfde feestje willen we natuurlijk ook in Rotterdam tijdens het WK triathlon! Hopelijk komen er dan ook zoveel toeschouwers en vrijwilligers. Als WK-Triathlon-Ambassadeur wil ik vanaf hier iedereen oproepen om te komen als toeschouwer of zich hier aan te melden als vrijwilliger.

8

En dan komt de eerste man al binnen.  Mooi om te zien hoe soepel en snel hij loopt. Marius Kimutai komt als eerste over de finish in 2:06:04. Wat een tijd! Ik zie bekende en minder bekende Nederlanders over de finish komen. En dan ineens zie ik een hele bekende man: ik krijg een high-5 van Thomas en hij finisht in 2:57:14. Netjes!

Al was de dag anders dan gepland, door de mooie finish van Thomas toch een vreugde momentje en als kers op de taart loopt mijn coachee Hans van Solt een dik PR. 

Sinds ca. een half jaar schrijf ik  trainingsschema’s voor Hans die in september zijn eerste hele triathlon wil doen tijdens Challenge Almere-Amsterdam. Er waren inmiddels al 3 PR’s van hem in dat half jaar gesneuveld in de diverse loopwedstrijden en hij hoopte om ook in de marathon een PR neer te zetten. Trots ben ik dan ook op mijn coachee hoe goed hij het proces uitgevoerd heeft en zich aan het plan gehouden heeft, met een schitterende uitkomst: 3:32:14 waarmee hij zijn PR aanscherpt met maar liefst bijna 25 minuten! Dat geeft vertrouwen, bij beide partijen ;-)

Met sportieve groet,

Nina

 

 

 

 

Marathon Rotterdam

9 april 2017 – Nina

Wat een fantastisch weer. Strakblauw, windkracht 2 uit het zuiden en bij de start om 10:00 uur 12 graden en later op de dag ca. 20 graden. Dit wil je dan gewoon niet missen. Wetend dat de marathon Rotterdam altijd al een feestje is, maar met dit weer kan het niet stuk. En onder het motto dat je alleen maar spijt krijgt van de dingen die je niet doet, zolang je er maar verstandig mee omgaat, ben ik toch van start gegaan in deze marathon.

De voorbereiding was alles behalve goed. Al 1,5 jaar heb ik veel pijn aan de aanhechting op het hielbot van beide achillespezen. De verkalking die daar zat is nu zo goed als weg en nu moest alleen de pijn nog weg. Van de fysio moest ik blijven lopen en de pijn kon geen kwaad. Weliswaar kon ik de ene dag nauwelijks 15 minuten lopen door pijn en de volgende dag was een lange duurtraining van 2,5 uur mogelijk. Sterk wisselend dus, maar so be it.

Het leek nog goed mogelijk om de marathon te lopen, tot er 3,5 week voor de marathon een licht pijntje in de aanhechting op het zitbot van hamstring was. 2 dagen later deed dat al veel meer pijn en weer een dag later kon ik nauwelijks lopen van de pijn. De dag daarna zou het NK halve marathon in Nijmegen zijn. Deze moest ik dus afzeggen, met de hoop nog wel de marathon te kunnen lopen.

Een week niet lopen, daarna opbouwen vanaf 1 minuut wandelen en 1 minuut hardlopen en in de week daarna weer een heel rustig in de laatste paar minuten van de training versneld naar marathon tempo en iets daarboven. Dat ging redelijk, ik was niet pijnvrij, maar was te doen.

Wel of niet starten in de marathon, dat was de vraag. Niet starten, zeker met dit weer, zou mij mentaal een ergere klap gegeven hebben dan wel starten en eventueel uitstappen, was mijn inschatting. Met de geleverde prestaties in het verleden mocht ik als invité starten.  Voordeel daarvan was dat ik ook in het startvak A mocht starten en drankflesjes in mocht leveren. Erik Brouwer was zo aardig geweest om mijn flesjes ‘dooie cola’ de dag ervoor in te leveren bij de ‘sub-top-desk’, zodat die klaar zouden staan op de drankposten bij 15, 25 en 35 km. (Deze konden niet op de zondag ingeleverd worden.) Thomas was hier erg blij mee in de wedstrijd! Tevens had ik een ontvangst in de Van Oldenbarnevelt zaal in het WTC, waar ik me samen met Thomas rustig kon voorbereiden en we onze spullen achter konden laten. Toen we kort in gingen lopen voelde ik mijn hamstring al. En toen we weer terug waren in de Van Oldenbarnevelt zaal was daar de mogelijkheid om me te laten masseren, wat ik ook gedaan heb. De masseuse vertelde dat de hamstring niet goed aanvoelde. En als het niet ging ik ook weer terug moest komen voor een massage om de schade zo veel mogelijk te beperken.

Om 9:45 sta ik samen met Thomas in het wedstrijdvak. Nog een kwartier mijn zenuwen bedwingen. Toch was ik iets minder nerveus dan anders, waarschijnlijk omdat ik toch ernstig rekening hield met uitstappen. Lee Towers deed zijn best weer: You never walk alone…. En dan eindelijk het startschot.

Vanaf het eerste moment dat ik op snelheid probeer te lopen heb ik al zoveel pijn. Niet aan denken, focus op ritme, ademhaling en dingen om je heen. Wat een mensen, wat een toeschouwers, wat een gejuich. Op de Erasmusbrug heb ik het al heel zwaar, en weet dat ik uit moet gaan stappen. Ik zeg tegen mezelf: “tot 5km, daar is het eerste meetpunt”.  Ben blij dat Thomas naast me loopt, die vraagt ook waarom ik dat wil. Geen idee. En even later bij ca. 2,5 km vind ik het mooi geweest. Dan kan Thomas zelf ook nog beslissen wat hij gaat doen. Versnellen en voor eigen succes, of gewoon lekker een rondje lopen ;-)

Ik stap uit. Ik probeer nog terug te dribbelen, maar zelfs dat lukt niet. Het doet veel pijn. Ik blijf nog even langs de kant staan, moedig de lopers aan en krijg wat verbaasde en meelevende blikken. Ik strek mijn armen uit en maak een gebaar: ‘het is niet anders’. Ik strompel terug.

Onderaan de Erasmus brug zie ik 2 beveiligingsmannen op een scooter. Ik loop er naar toe, leg uit wat er gebeurd is en vraag of ik een lift over de Erasmus brug kan krijgen. Geen enkel probleem. Wat een service! Eenmaal afgezet aan de overkant strompel ik verder. En dan toch wordt het me teveel. Ik loop te huilen over straat. Ik had ‘m zo graag uit willen lopen. Een politieman op een scooter ziet mij en wenkt me. Ik loop naar hem toe en hij vraagt wat er is. Ik leg het uit en hij biedt mij een lift aan en brengt me weer een stuk verder richting WTC. Uiteindelijk loopt alles vast in hekwerken en strompel ik het laatste stukje weer verder.

Voor iedereen is het WTC inmiddels gesloten maar de beveiligingsman daar herkent me, of heeft door dat ik bij de ‘subtop’ hoor en laat me binnen. Er zijn nog mensen van de organisatie binnen in de Van Oldenbarnevelt zaal, maar de masseuses zijn op de Coolsingel aan het kijken. De beveiligingsman regelt dat uiteindelijk de masseuses weer voor mij(!) terugkomen en ik krijg een massage en de hamstring wordt getapt. Wat een enorm goede service! Dank! Dank! Dank!!

Om 11:40 sta ik weer buiten en besluit zo goed en zo kwaad als het gaat van de dag te genieten. Dat lukt toch nog aardig. Langs het parcours raak je toch gauw in gesprek met andere toeschouwers, want dat ben ik inmiddels ook geworden. Het is Rotterdam en daar is het altijd een feestje. Zo’n zelfde feestje willen we natuurlijk ook in Rotterdam tijdens het WK triathlon!. Hopelijk komen er dan ook zoveel toeschouwers en vrijwilligers. Als WK-Triathlon-Ambassadeur wil ik vanaf hier iedereen oproepen om te komen als toeschouwer of zich hier https://www.eventmakers.nl/Evenementen/Aankomende-evenementen   aan te melden als vrijwilliger.

En dan komt de eerste man al binnen.  Mooi om te zien hoe soepel en snel hij loopt. Marius Kimutai komt als eerste over de finish in 2:06:04. Wat een tijd! Ik zie bekende en minder bekende Nederlanders over de finish komen. En dan ineens zie ik een hele bekende man: ik krijg een high-5 van Thomas en hij finisht in 2:57:14. Netjes!

Al was de dag anders dan gepland, door de mooie finish van Thomas toch een vreugde momentje en als kers op de taart loopt mijn coachee Hans van Solt een dik PR.

Sinds ca. een half jaar schrijf ik  trainingsschema’s voor Hans die in september zijn eerste hele triathlon wil doen tijdens Challenge Almere-Amsterdam. Er waren inmiddels al 3 PR’s van hem in dat half jaar gesneuveld in de diverse loopwedstrijden en hij hoopte om ook in de marathon een PR neer te zetten. Trots ben ik dan ook op mijn coachee hoe goed hij het proces uitgevoerd heeft en zich aan het plan gehouden heeft, met een schitterende uitkomst: 3:32:14 waarmee hij zijn PR aanscherpt met maar liefst bijna 25 minuten! Dat geeft vertrouwen, bij beide partijen ;-)

Met sportieve groet,

Nina