5 maart 2017 – Nina 

Wat een feest was het om weer een loopwedstrijd te kunnen. Vooraf uiteraard niet, want de zenuwen waren er ook weer, ondanks dat ik niet fit was en geen verwachtingen had. De Trappenbergloop is een mooie loop, off-road , maar erg weinig blubber (10,6 km). De organisatie is top en mooi dat er weer veel vrijwilligers aan het helpen waren. Mooi dat ik na afloop eerst door een dame begeleid werd en mij vertelde dat ik zo bij het podium verwacht werd en vervolgens bij de arm gepakt werd door de volgende vrijwilliger, niet dat het nodig was, maar gewoon omdat de man het gezellig vond om mij naar de sporthal te begeleiden. En ik was ook zo blij dat ik eindelijk weer eens een wedstrijdje heb kunnen doen dat ik honderd-uit praatte. Leuk!

 

Al 1,5 jaar loop ik met een blessure aan de aanhechtingen op het hielbot van beide achillespezen. De ene keer doen ze meer pijn dan de andere keer, maar pas sinds 2 weken kan ik heel rustig aan weer een klein beetje de snelheid opvoeren. Dat die snelheid ver weg gezakt is, bleek gisteren wel. De 10,6 km gingen in 14 km/h gemiddeld. Toch ben ik daar uitermate tevreden mee. Toen ik het zwaar kreeg in de wedstrijd hielpen de gedachten aan de komende marathon van Rotterdam. Dit was een mooie training daarvoor en toch ruim 45 min op bijna marathon tempo gelopen. Er moet nog wel iets gebeuren wil ik weer onder 3 uur finishen daar.

 

Omdat ik na het inlopen bij de Wolfskamerloop in oktober zoveel pijn in mijn achillespezen had, heb ik mij destijds afgemeld bij de organisator. Hij zei meteen dat hij me een uitnodiging zou sturen voor de Trappenbergloop. Wat een luxe. En zo geschiedde ;-)  Behaalde resultaten in het verleden geven hier wel garantie voor de toekomst. Wat fijn! Omdat ik de wedstrijd ging doen, besloot Thomas deze ook te gaan doen. Altijd leuk om samen naar een wedstrijd te gaan. We hebben ook lekker lang ingelopen, om goed warm te zijn en stonden vooraan in het startvak.

Johan de Jong-01

 

Bij de start vanaf de 2e rij was ik snel weg en was het constant opletten waar ik mijn voeten neer zette. Al snel kwam Marleen Vos mij voorbij, voorheen kon ik haar meestal van start tot finish achter me houden, dus moest mentaal even overschakelen op positieve gedachten. ‘Zo goed mogelijk blijven lopen, zie het als een training. Je bent niet in vorm. Je hebt heel lang geen snelheidswerk gedaan … enz.’ Bij de eerste doorkomst (3 ronden van 3,54 km) hoorde ik dat ik 5e dame lag. Dat viel een beetje tegen, want ik had maar 2 dames voor me gezien na de start. Maar ‘so be it’. Door blijven lopen en focus op ontspanning. Op de foto blijkt dat dat toch niet helemaal gelukt is ;-)

Johan de Jong-03

 

Marleen had ik constant in het zicht en probeerde daar zo goed mogelijk bij te blijven. In het begin liep ze wat weg, maar daarna bleef het gat constant. Ergens halverwege de tweede ronde haalde ik een dame in en wist dat ik 4e lag. Dit werd ook bevestigd door een vrijwilliger die de stand doorgaf aan de organisatie: Bakker 4e dame. Mooi zo’n startnummer met mijn naam erop!

 

Een 4e plek is altijd ondankbaar en dit motiveerde me om langzaam was gas bij te geven. In werkelijkheid bleek ik constant te lopen (volgens mijn horloge 15:09, 15:14 en 15:14 over de 3 ronden). Ik zag dat ik inliep op Marleen en wist dat ik niet te snel er naar toe moest. Circa een kilometer voor het ingaan van de 3e ronde passeerde ik Marleen, ik groette en zij riep iets van ‘zet ‘m op’. Heel sportief!

 

Het enige wat ik wist was dat ik flink door zou moeten blijven lopen. Die derde plek wilde ik niet meer kwijt raken. Push push push. Hier en daar wat heuveltjes op viel niet mee. Nog 500m, nog 400m. Goed die bordjes, je bent er bijna, ik durfde even achterom te kijken, een flink gat. Ik had er beter aan gedaan om goed naar voren te kijken, want daar liep de 2e dame, slechts 20 sec. voor me. Ik had haar niet in het vizier. Ach, ik kon ook niet harder, alhoewel ik vaak weer een energievaatje weet te vinden als ik nog weer een dame voor me zie lopen vlak voor de finish.

Finish

 

Maar enfin, 100m tot finish en al helemaal superblij. Dus juichend over de finish. En daarna kon ik alleen maar zeggen hoe blij ik was tegen iedereen die het horen wilde. Maar allereerst natuurlijk tegen Thomas die me op stond te wachten bij de finish. Zo fijn om hem dan weer te zien en dubbel blij als ik hoor dat hij ook goed gelopen heeft.

 

Gezellig om dan na te kunnen kletsen met diverse bekenden terwijl we op de prijsuitreiking stonden te wachten.

Prijsuitreiking-Thomas

 

Superleuk dat Thomas bij de M35 gewonnen had en 7e OA was.

Prijsuitreiking

 

Zelf mocht ik twee keer op het podium.

Hans-4

 

3e Bij de dames overall.

PrijsuitreikingV45

 

En 1e bij de D45. Wat een prachtige bos bloemen!

Dit wedstrijdje geeft me wel weer een boost om door te trainen naar eerst het NK halve marathon in Nijmegen en daarna de marathon van Rotterdam. En natuurlijk heb ik pijn, maar in deze wedstrijd was het te doen. Nu maar hopen op niet te veel naweeën.

 

Met sportieve groet,

Nina

Photo Credits: Hans van Solt, Johan de Jong, organisatie Trappenbergloop.

Video Nina.  Video Thomas