16 oktober 2016 – Nina

In the pocket! Voor de 4e keer op rij Nederlands Kampioen op de Marathon bij de dames 50 in een tijd van 2:58:08! En alle keren onder de 3 uur. Het is nooit makkelijk en het doet altijd pijn als je een marathon loopt en het beste uit jezelf wilt halen. Mentale kracht en goede haas leverde nu ook weer een mooie prestatie, niet alleen in mijn categorie, maar ook nu weer in de top 5 van het NK en 18e dame Overall. En dan nog zeg ik: de snelheid is nog niet wat het moet zijn, maar ik ben weer op de weg terug ;-) Eerst maar zorgen dat ik weer vooruit de trap af kan. Herstellen is belangrijk!

De weersvoorspelling voor de  marathon van Amsterdam werd in de loop van de week steeds beter. En op zondag was het in de ochtend wat fris met 9 graden (gevoels temperatuur 3 graden) en met een zuidoosten wind 3, maar in de middag zou het stralend weer worden met een temperatuur van 19 graden. Toch wel heel fijn! Als echte koukleum gokte ik er dan ook op dat ik kon starten in een singlet en het niet koud zou hebben (en het bleek dat ik goed gegokt had). Evenals de voorgaande jaren hadden we toegang tot de VIP ruimte van TATA Consultancy Services. Dit jaar nog luxer met een grote tent midden in het Olympisch stadion. Toch wel heel erg fijn. Dat maakt het net wat relaxter. Voor zover ik relaxt kan zijn voor een wedstrijd, de zenuwen waren weer als vanouds. Hopeloos.

Samen met mijn Super Haas Thomas Naasz heb ik 20 minuten ingelopen. Thomas had besloten niet voor eigen succes te gaan, maar mij te ondersteunen in de marathon. Dat is toch wel heel fijn. Ik weet en heb laten zien dat ik het ook alleen kan, maar dit geeft een extra boost en helpt echt wel in de zware momenten, en die zijn er altijd in een marathon. Net als bij de DamtotDamloop voelde ik geen pijn in mijn achillespezen tijdens het inlopen. Fijn hoor die adrenaline. Ik vermoed althans dat het daar aan lag. Vervolgens gingen we al vroeg het 2e startvak in (geel, eindtijd tussen 2:40-3:00) en de plaats voor alle Master dames die meededen voor het NK.

start

De zenuwen de baas blijven valt niet mee, maar als dan eenmaal het startschot geweest is, kan ik los en ben ik ze ook kwijt. Was het verschil tussen bruto en netto vorig jaar tijdens het NK marathon in Rotterdam (2015)  4 seconden en kon ik direct vrijuit lopen, hier was het weer hopeloos. Het duurde 16 seconden voordat ik de start passeerde en in de eerste kilometer was het weer slalommen om de mensen heen die waarschijnlijk niet binnen de 4 uur een marathon lopen. Met gevolg dat de eerste kilometer in 4:27 ging. (Mijn Polar heb ik gestart met de ‘gunshot’.) In de totaliteit is 16 seconden niet veel, maar voor het NK telt de bruto tijd. En ik zie nu dat ik in het Overall klassement bij de dames nog 2 plaatsen op had kunnen schuiven als ik in het 1e startvak had kunnen starten.

Eenmaal in het Vondelpark lopen Thomas en ik weer samen, hij had ook wat moeite met de drukte, en  gaan dan vervolgens ons vooraf bepaalde tempo lopen. We wilden weggaan op ca. 4:07 op de kilometer (daar verliezen we in de eerste kilometer dus al 20 seconden op!) (14,5 km/h) en het verval beperken tot maximaal een gemiddelde van 4:15/km (14,1 km/h), zodat een eindtijd onder de 3 uur er in bleef zitten. Ingrid Versteegh komt me voorbij en vraagt naar mijn doel en ik vraag naar het hare, onder de 2:50 roept ze, en ze gaat er vervolgens als een speer vandoor. Leuk, zo kort weer even contact. Ingrid Hardorff had aangegeven dat ze in het Vondelpark aan de kant van het Leidseplein zou staan om foto’s te maken. We zagen haar van ver.

Marathon 5-0918a

Altijd leuk bekenden te zien en zeker als je dan ook nog gefotografeerd wordt ;-) ;-)

Marathon 6-0919a

Ik loop met een drinkbelt met 2 flesjes, waar in ieder flesje 4 gels met wat water zit. Iedere ca. 20 min. neem ik een slok en vervolgens bij iedere verzorgingspost nog wat water. Dat komt goed uit, want op ongeveer iedere 5 km zit een verzorgingspost. Zo moet het goed gaan met energie voorziening. Het blijft ontzettend druk om ons heen en bij iedere drinkpost is het opletten. Zeker als er iemand vlak voor je neus stil gaat staan … Dat ging maar net goed. Een halve kilometer later zie ik Walter als eerste en dan de rest van de familie Veltman-Brouwer. Bijzonder dat ik dan eerst de hond zie. 

Christie-01

Jammer dat Thomas en ik net niet naast of vlak achter elkaar lopen, maar we staan er vrolijk lachend op!

Christie-02

Zo stomen we op naar de 10 km. Regelmatig check ik mijn hartslag en zie dat deze wel hoog is. Ik weet dat ik een marathon kan lopen op ca. 145 hartslag, dus dat is zo’n beetje mijn doel. Echter, regelmatig zie ik in de gemiddelde kilometer een hartslag van 148/149 met een max van 152. Met de wetenschap dat  mijn omslagpunt bij de 153 ligt ben ik er niet helemaal gerust op. Thomas vraagt hoe het gevoel is. Eigenlijk wel goed, gezien de omstandigheden. Dat is eigenlijk genoeg om te weten. In de aanloop naar de marathon had ik regelmatig een hele lage rusthartslag (32/33), wat voor mij te laag is (ik was ook erg moe). De ervaring leert dat 38 + 2 goed is. Dus ik besluit me er maar niet al te druk om te maken, maar wel goed mijn gevoel in de gaten te houden.

Ik heb me ingesteld op veel wind tegen langs de Amstel naar Ouderkerk aan de Amstel. Dat blijkt ook weer te helpen, want ik ervaar de wind daar als minder erg, alhoewel het wel pushen blijft.  Natuurlijk heb ik Thomas om achter te schuilen, wat natuurlijk heel fijn is. Hij houdt wel tempo, ik moet gewoon mee, dat is mijn enige opdracht zo ongeveer.

We zijn inmiddels al heel veel bekenden tegengekomen, veel triathleten, maar ook NTB officials en vele anderen. Ik loop goed merk ik, want ik ben alert en merk de bekenden ook op. En lach en zwaai of geef duim. En als we langs muziek komen doe ik hetzelfde. Ik de zuig energie op! Dit is hoe ik mijn wedstrijden wil doen! Dit is genieten!

Halverwege komen we door in 1:27:25. Als ik een verval heb van 5 minuten kom ik nog steeds onder de 3 uur uit. Dat is mooi. Lange tijd ging het redelijk goed en liepen we op een gemiddelde snelheid van 14,4 km/h. Nu begin ik mezelf toe te spreken:  ‘zo lang mogelijk dit tempo vol houden, zorg dat je gemiddelde op 14,4 blijft. Zeker tot 25 km. ‘ En ondertussen werpt Thomas een blik op mij en ziet dat ik aan het vechten ben. Het mooie is er al weer af. Het zal weer aankomen op mentale kracht. Vanaf kilometer 22 heb ik veel buikpijn, mijn rechter quadriceps protesteert hevig en begin ik dan  toch mijn achillespezen te voel.  Juist door de pijn in beide achillespezen heb ik niet de trainingen kunnen doen die ik wilde. En daardoor was de snelheid tijdens de DamtotDamloop (16,1 km) ook relatief laag (14,8 km/h), zeker als je dan de marathon onder de 3 uur wilt lopen.

Thomas blijft op mij inpraten, dat ik een mooi tempo heb, dat het ook wat minder hard mag…. In mijn hoofd schreeuwt het dan: NEE, niet minder hard. Ik wil onder die 3 uur. Ik verwacht dat ik aan het eind vanzelf een heel stuk langzamer ga. Push, push. Vlak bij de 25 km zien we Adriaan Sparreboom weer, de race director van Kerstloop Dronten. Leuk! Dit jaar ben ik daar weer gewoon als atleet bij! En op 25 km zie ik dat we nog steeds in gemiddelde van 14,4 km/h lopen. YES! Nu tot 28 km. Dat lukt net niet en zie dat ik op 14,3 zit. Maar nu heb ik 2/3 gehad en als ik de rest in 13,8 km/h loop kom ik nog steeds onder de 3 uur uit. Ik check het even met Thomas, meestal is mijn rekenkundig vermogen tijdens hevig inspanning niet heel betrouwbaar, en het klopt. Mooi!

Vanaf 25 km hebben we grote stukken wind tegen en het is zwaar. Ik schuil achter Thomas en hij moedigt me weer aan. Evenals de vele bekenden die we steeds weer langs het parcours tegenkomen. Super!  Bij 30 km weet ik dat het nog ‘maar’ 12 km is. Ik ben aan het aftellen en kijk uit naar het moment dat we de Zeeburgerdijk oplopen. Dan is het een beetje naar ‘huis’ lopen. Vlak voor de 35 km vraagt Thomas mij wat er om mijn polsbandje staat op 35 km. Ik heb een ‘rescue’ bandje met een schema op 14,1 km/h wat een eindtijd (netto 2:59:33, beetje speling voor de bruto tijd) onder de 3 uur geeft. Als we de mat passeren beurt Thomas me op en zegt dat we nog 2 minuten verval mogen hebben. Dus dat het goed gaat komen, gewoon lekker door blijven lopen. Ik ben toch wel weer erg aan het afzien en heb veel pijn, maar ik wil zo graag weer onder die 3 uur. Ik zie mijn hartslag op 152/153. Dat is mijn omslagpunt en ik weet dat ik niet veel marge heb. Anderhalf jaar geleden bij de NK marathon in Rotterdam kreeg ik ca. 4 km voor het eind tintelingen door mijn lijf en wist dat dit een signaal was dat ik niet mocht negeren en ben toen ook iets langzamer gaan lopen.

En ja hoor, daar is hij dan weer:  de ingang van het Vondelpark, we zitten in de laatste 4km. Ik weet dat ik daar Ingrid (en Erik) weer ga zien, die haar Nikon in de aanslag heeft.

Marathon 22-0970

Marathon 25-0974

Mijn hartslag zit nu continu boven mijn omslagpunt, maar verder gaat het goed gezien de omstandigheden. We speuren het Vondelpark af en we horen van ver het beloofde schreeuwen van Jos. En hij schreeuwt ons naar de finish! Ik heb het zo zwaar dat ik in mijn hoofd twijfel of ik de finish haal. Blijven lopen. Dat zegt Thomas ook tegen me, het gaat goed, hou je ritme, we zijn er bijna. Vorige keer kon ik de laatste 2 km nog versnellen, daar is nu geen sprake van. Zelfs als ik in de laatste kilometer door dame gepasseerd wordt, wat normaal als rode lap werkt, is de competitie totaal uit me en wil alleen nog onder die 3 uur finishen.  Bij het bord van de 500m kan ik alleen nog maar denken: “Wat een eind nog.” Normaal geen issue….

En dan het stadion in, zonnetje is erbij en vele toeschouwers. Wat een feest! Nog 125 m te gaan, ik zie de klok en weet dat ik het ga halen.

Christie-03a

Nog 100m

Christie-05

Nog 50m

Christie-10

Christie-11

Marcella-3a

Marcella-2

Marcella-1

Finish!!

We did it! Zo blij!

Oeps, gaat het toch even mis en word ik ondersteund door Thomas en een Medic naar de Medische tent gebracht. Na een bekertje bouillon en wat lichaamsmetingen (temperatuur 34,9 en ik heb het bloedheet) verlaat ik 10 minuten later de tent weer.

Direct door naar de TATA-Tent op het middenterrein en we kunnen meteen terecht bij de massage. Wat een luxe. Daarna weer terug naar de finish. Eens kijken waar ik het eindresultaat kan zien. En jawel hoor. De prolongatie van mijn Nederlandse Titel op de marathon in mijn categorie is binnen! Happy!

In de tribunes vinden de huldigingen van de Master Categorieën plaats, terwijl de muziek luid schalt. Het maakt mij niet uit. Gezellig om daar weer wat bekende toppers te spreken. 

Thomas-4

Ik klets nog even wat bij met Ingrid Versteegh  en Vanessa Gosselink. We zien elkaar weer bij het volgende grote evenement.

Thomas-2a

Nederlands Kampioenschap Marathon 2016 Dames

POS

NAME

BIB

CAT

POS

GUN TIME

CHIP TIME

1

Ruth van der Meijden

F7

Vsen

1

2:33:44

2:33:42

2

Ingrid Versteegh

V3503

V35

1

2:49:20

2:48:55

3

Annemieke Breukink

V4001

V40

1

2:53:59

2:53:50

4

Vanessa Gosselink-van Dijk

V4505

V45

1

2:54:10

2:53:38

5

Nina Bakker

V5005

V50

1

2:58:24

2:58:08

 

 

 

 

 

 

Na de in het gewricht gebroken grote teen van vorig jaar september en aansluitend de blessure aan beide achillespezen wist ik zo zeker nog niet of ik dit weer zou kunnen. Zeker als ik dan weer strompelend het zwembad uit kwam en mij gevraagd werd: “Gaat dat wel lukken met die marathon?” Nu weet ik dat ik dit weer kan  en wil ik nog harder. Tijdens Marathon Rotterdam in 2017 heb ik een  laatste kans om het record bij de Dames 50 te pakken. Dat staat nu nog op naam van Ingrid Prigge in een tijd van 2:52:47. Dat zal een  zware klus worden, maar een mooi doel.

Het verval nu viel uiteindelijk mee met 1:27:25 over de eerste helft en 1:30:43 is dat maar 3:18. Tijdens mijn PR in 2014 (NK Marathon Rotterdam) was dit maar 2:03 en leverde een eindtijd van 2:55:11 op. Ondanks dat de achillespezen andere signalen afgeven op dit moment ga ik ervan uit dat ik toch weer binnenkort snelheidswerk kan doen. Gewoon positief blijven denken ;-)

Vandaag was ik wel weer heel erg blij met Thomas. Samen met hem deze prestatie neer te zetten is samen feest vieren. Het was SUPER. Op naar het volgende mooie doel.

Met sportieve groet,

Nina

Foto Credits: Ingrid Hardorff, Christie Brouwer, Marcella Elbertsen, Thomas Naasz.