Challenge Roth 2016

17 juli 2016- Nina

Vanaf 2014 wist ik dat, als alles zou kloppen op de wedstrijddag, ik onder de 10 uur zou moeten kunnen finishen in een hele triathlon. Tijdens EK Challenge Almere-Amsterdam in 2014 was ik al in goede vorm, alleen gooide daar de stevige wind uit de verkeerde richting roet in het eten. Mijn finishtijd van 10:14 (op dat moment een PR) en een klassering van 3e Nederlandse Dame en 7e Dame Overall maakten het feestje na afloop er niet minder om.  In 2015 stond ik aan de start van Challenge Roth met de naweeën van een bronchitis en in de voorbereiding had ik veel last van mijn rug. Ondanks de paniek in het water en de gevolgen daarvan kon ik wel finishen in een tijd van 10:17. Ik kon de weerstand niet weerstaan om dat jaar vervolgens ook nog te starten in Challenge Almere-Amsterdam. Weer een stevige wind uit de verkeerde richting, maar erger was de in het gewricht gebroken grote teen waarmee ik daar de marathon uitliep. Nooit kwam het in me op om uit te stappen, het deed pijn, maar wist ik veel dat er een breuk zat…eindtijd 10:32.

De 3 weken gips en de periode van inactiviteit waren slecht voor mijn lijf. Zeker doordat dit direct na een hevige inspanning gebeurde. Een overload aan fysiek problemen: een luxatie van schouder/sleutelbeen de dag na triathlon Almere, een peesontsteking in beide ellebogen, mijn rug en beide achillespezen werden heel pijnlijk. Daarmee werd de start van het hardlopen in januari niet makkelijk. Met 10x1 min en veel pijn kon ik me niet voorstellen dat ik op 17 juli 2016 aan de start van Challenge Roth zou staan. Onder begeleiding van mijn super fysiotherapeut Stefanie de Wever van MediMere ging ik stapje voor stapje vooruit en af en toe twee stappen terug. Het plezier in de sport blijft tot nu toe altijd overheersen! In nauw overleg met Thomas maakte ik mijn trainingsschema’s. De focus lag, zoals altijd, bij het kijken naar wat wel kan, ipv wat er niet kan. Fietsen ging relatief goed, al bleek ook hierbij de teen pijnlijk omdat ik precies met dat deel van de voet kracht op het pedaal zette. Het zwemmen ging redelijk, zolang ik maar niet hard van de kant afzette en er niemand mijn achillespezen aantikte.

Vanwege de hernia heb ik jarenlang in trainingen niet langer dan 2 tot 2,5 uur kunnen fietsen. Gelukkig ging het dit voorjaar een stuk beter en kon ik wat langer fietsen. Dat was ook te zien tijdens de eerste test tijdens de tijdrit van Almere.

Ingrid Hardoff-01

Dat gaf wel een boost. Het lopen was nog lang niet goed en vooral het eerste halfuur moest ik vaak stilstaan om mijn achillespezen te rekken. Gelukkig kon ik wel steeds iets langer lopen, al was het tempo een stuk langzamer dan normaal in mijn DT1 hartslagzone. Niets forceren.

De testwedstrijden gaven een enorme boost, te beginnen met het NK Run-Bike-Run in Almere waar ik 2e Overall en 1e D50 werd, maar belangrijker, ik fietste en liep voor mijn doen goed! Triathlon Huizen en triathlon Oud Gastel gaven ook mooie cijfertjes. De snelheid met fietsen was flink vooruit gegaan t.o.v. de voorgaande jaren.

Twee weken voor Challenge Roth vertrokken Thomas en ik naar Roth om daar de laatste puntjes op de i te zetten en uit te rusten. Diverse keren hebben we daar het parcours gefietst en er zijn genoeg mogelijkheden voor afkortingen. Dus we gingen vaak samen op pad, maar ik was meestal eerder ‘thuis’. En ook nu was het weer heel goed opletten wat het lichaam aangeeft. Je kunt heel wat verpesten in de laatste 2 weken voor een belangrijke wedstrijd.

De laatste paar dagen is het met name wachten en op zaterdag gingen we dan eindelijk de fietsen inleveren. Met Guido Kwakkel en Renée hadden we afgesproken dat we dat rond 13:30 zouden doen, zodat we elkaar daar nog even zouden zien. Wel zo gezellig! Ook nu was ik weer ontzettend nerveus. En schoot vervolgens helemaal in de stress toen mijn helm afgekeurd werd (de helm bleek gebroken…??). Thuis had ik deze nog gecontroleerd en behalve wat krassen van aanvallen van buizerds was deze ok.

Mijn eerste reactie was: Paniek! Er is dan natuurlijk nog niks aan de hand, maar als het stress-level al hoog is, hoeft er niet zoveel te gebeuren. Enfin, met z’n vieren zijn we naar de fietsenwinkel gelopen en heb ik daar een identieke helm gekocht en kon ik even later, een paar euro lichter, alsnog de check-in afmaken.

RACEDAY

Door onze Gastgeber werden wij om 4:30 uur naar de zwemstart gebracht. Alle tijd om onze fietsen in orde te brengen en de laatste voorbereidingen te treffen. Doordat ik vorig jaar als 21e dame gefinisht was in Roth, mocht ik in de eerste startgroep starten bij de Top 25 dames, en dus samen met Thomas die als Pro start.

Maryvonne-03

Voor ik te water ging stond ik heel bewust mijn ademhalingsoefeningen te doen. Dit hielp iets tegen de spanning, maar met name de aanwezigheid en aanwijzingen van Thomas waren een hele steun. Samen met hem ben ik gaan inzwemmen en hebben we een goede plek uitgezocht, achteraan in het startveld. De bedoeling was dat hij eigenlijk naar voren zou gaan, maar daar was geen mogelijkheid meer toe.   

Maryvonne-04

Na het startschot wacht ik tot er ruimte voor me is en begin heel rustig te  zwemmen. Alles om te voorkomen dat ik in paniek zou raken. Rustig aan, ‘one-two-stretch’, uitblazen onder water, en heel veel kijken waar ik naar toe zwem. Het valt mee met de drukte. Langzaam kom ik in een ritme en ga achter 1 voet aan. Het duurde even voordat ik doorhad dat ik achter een para-triathleet aan het zwemmen was ;-) Dat scheelt enorm met de bubbels. Daar zwem ik een tijd lang achter, totdat er 3 atleten tussendoor komen. Daarna weer een tijd op iemands voeten kunnen zwemmen, maar na de eerste keerboei raak ik die kwijt en heb daarna ook niet meer op voeten kunnen zwemmen. Na ca. 2 km begint mijn linker hamstring te krampen. “Rustig blijven”, denk ik , ontspannen. Het trekt wat weg, maar blijft latent aanwezig. Oppassen dus, geen gekke manoeuvres maken. Het duurt me allemaal weer veel te lang, die 3,8 km is toch wel een eind zwemmen. Als ik dan na 1:09:11 op de kant klim ben ik zeer tevreden. Nu kan de wedstrijd beginnen! Op naar het volgende onderdeel.

Maryvonne-05

De start van het fietsen is wat frisjes, maar ik heb het eigenlijk nooit koud gehad. Ik pak een tempo dat lekker voelt en doe niet al te gek, want ik voel direct een oude blessure aan mijn quadriceps. Na ca. 30 min. trekt de pijn weg en kan ik wat meer gas geven, wat tot gevolg heeft dat het volgende half uur in bijna 39 km/h gemiddeld gaat. Lekker!  

De Kalvarienberg is volgepakt met mensen en zie nog net Renée. Heftig hoor, die klim, maar doordat ik ‘m best vaak al gereden heb weet ik dat na het beginstuk de helling een stuk minder wordt. Na 2 uur trappen zie ik dat ik op een gemiddelde van 32,9 km/h zit. Het gaat nog steeds goed. Al is mijn maag figuurlijk wel een paar keer omgedraaid omdat ik inmiddels al 3 atleten op de grond heb zien liggen. Waarvan 1 nog aan het schreeuwen was van de pijn. Gelukkig waren er bij allen al helpers bij. Maar, reden te meer om geen onnodige risico’s te nemen. Het is ‘maar’ een wedstrijd.

Omdat ik altijd veel maag/darmproblemen heb, heb ik mijn voedingsplan dit keer flink aangepast: het eerste half uur geen voeding, alleen wat nipjes sportdrank tegen de droge mond. Daarna gaat er ieder uur een gel in met water en ieder uur een ½ bidon sportdrank. Daarbij kan ik nog wat ‘dooie cola’ nemen. Hiermee kom ik op ongeveer 60gr Koolhydraten per uur uit. En dit gaat best goed. Pas na 2,5 uur krijg ik buikpijn en begin wat te spugen. Iets meer cola en iets minder sportdrank lijkt te werken en de maag/darmproblemen blijven redelijk onder controle.

Het mooie van Challenge Roth is niet alleen het fantastische parcours, maar ook de hele sfeer die er hangt. Voorafgaand aan de wedstrijd voel je dat al, maar op de dag zelf is het een feest. Heel Landkreis Roth is buiten, aan het helpen als vrijwilliger of als toeschouwer de atleten aan het aanmoedigen. Ik lach en knik en heb plezier. Wauw wat een feest! En wat een energie komt er van terug als ik interactie met de mensen heb. Zo leuk!

Af en toe probeer ik op toegestane afstand mee te gaan in  groepen atleten die voorbij komen. Meestal lukt het niet. Ze gaan te hard. Dat was te verwachten, omdat achter mij de diverse heren agegroups gestart zijn. Ik blijf mijn eigen tempo rijden en zie dat het gemiddelde redelijk goed zit. De vraag blijft altijd: “Hou ik dit 180 km vol?” en “Hoe groot wordt mijn verval?”.

De Solarerberg staat ook weer helemaal afgeladen vol. Vorig jaar kwam ik hyperventilerend boven, mede doordat ik me mee liet slepen door het enthousiaste publiek en lekker terug schreeuwde. Dit keer rij ik met een glimlach omhoog en hou me stil. De berg zelf is zwaar genoeg. Ik hoor mijn naam en denk dat het de Challenge Almere-Amsterdam crew is (dit blijkt later ook het geval) en zie Maryvonne en Martijn. Tof, ook een mooie foto.

Maryvonne-08

Als ik voor de 2e keer Eckersmuhlen in rij ben ik weer goed gefocust. In de test wedstrijdjes heb ik af en toe wat domme fouten gemaakt, dat gaat me nu niet gebeuren. Nogmaals links af slaan en de 2e ronde rijden. Ik probeer continu in de vlakkere stukken mijn hartslag boven de 130 te houden. In de 9 hele triathlons die ik gedaan heb varieert mijn gemiddelde hartslag over het fietsonderdeel tussen 123 en 126. Bizar, zo weinig verschil. Ik hoop nu wat hoger in de hartslag te kunnen rijden en daarmee ook sneller. Wat meestal niet lukt, de benen willen dan niet. Ik blijf nu continu pushen. Ik wil nu sneller rijden dan wat ik meestal doe, rond 5:45. Ik denk dat 5:35 mogelijk is. (Na afloop blijkt mijn gemiddelde hartslag 127, iets hoger dus ;-) ). Uit mijn confortzone en pushen, pushen, pushen. Het is inmiddels wel wat harder gaan waaien, maar staat in geen vergelijking met thuis in de polder, de temperatuur is goed. Kortom lekker weertje, goed publiek en goede verzorging. Genieten dus!

Als ik voor de 2e keer bij Greding aan kom ligt mijn gemiddelde op 33,2 km/h. Super! Dat gaat natuurlijk flink naar beneden als ik de Kalvarienberg weer oprij. Ik blijf mezelf goed verzorgen. Verlies nog wel een (lege) bidon en een gel, maar genoeg reserve. Nog een keer de Solararer berg op, nu is het iets minder druk met toeschouwers, maar er fietsen nu wel wat atleten in de weg die langzamer fietsen. En het is zo smal dat ik niet in kan halen. Harkend kom ik boven. Nu weet ik dat het merendeel naar beneden gaat, nog een klein heuveltje voor Mörlach en dan knallen naar de tweede wisselzone.  

Voor de 3e keer kom ik in Eckersmuhlen en mag nu rechts aanhouden. Op naar T2. Ik weet dat het nog maximaal 10 minuten fietsen is en weet dat ik rond 5:30 ga fietsen. Wauw. Uiteindelijk blijkt dit 5:27:25 te zijn. Ruim een kwartier sneller dan wat ik ooit in een hele triathlon gereden heb!

Gelukkig wordt mijn fiets tegengehouden bij T2, want ik blijk nog iets te veel snelheid te hebben. Oeps. Stijf kom ik van mijn fiets af, roep mijn nummer en krijg mijn Runbag. Mijn fiets wordt door vrijwilligers weg gezet. Wat een super service is dat toch! In de wisseltent word ik door 2 vrijwilligers geholpen, ze keren mijn tas om en trekken bijna de zorgvuldig gevouwen Herzog compressie sokken uit elkaar. Dat kan ik nog net tegenhouden, zodat ik toch nog redelijk snel mijn sokken aan krijg. Dat gaat altijd wat lastig door de compressie, maar helpt mij wel goed tegen de Mortonse Neuralgie in mijn voeten en voorkomt blaren. (Geen enkele blaar na afloop!! Dat is wel anders geweest met andere sokken.)

Ik stuif T2 uit en zie onze Gastgeber met zijn vrouw staan en zwaai. Vorig jaar had ik die gemist, omdat ik sneller was dan dat ik opgegeven had. Nu had ik een schema van 1:10 / 5:35 / 3:10 opgegeven. Voor nu lig ik voor op schema. Ik zie dat het 13:11 uur is. Om onder de 10 uur te finishen moet ik voor 16:30 uur binnen zijn. Nog 3:19  de tijd voor de marathon. Normaal loop ik altijd wel rond de 3:15, maar nu ik net aan het lopen begonnen ben, voel ik de tol die het harde fietsen geëist heeft. Die bovenbenen doen nu al heel erg pijn. En ik voel direct het gewricht van mijn grote teen wat gebroken is geweest. Dat gaat een zware marathon worden…

Maryvonne-10

Het eerste stuk gaat wat op en neer, maar eenmaal langs het kanaal probeer ik een stabiel tempo te pakken. Ik zie dat de snelheid tegen valt en weet dat ik heel hard moet gaan pushen. Ik heb het tot nu toe zo goed gedaan. Dit is mijn kans om onder de 10 uur te duiken, dat ga ik niet weggooien met het lopen. Go go go! Ik moet heel diep graven. En dan, zie ik Thomas van verre aankomen. Ik word dan zo blij! We hadden vooraf uitgerekend dat we maar een kleine kilometer de tijd hadden om elkaar te treffen, maar dan moesten we wel allebei doen wat we zouden verwachten. Ik weet dat hij wil weten hoe ik het doe, dus ik schreeuw 1:10  en  5:30. Geen tijd om te horen hoe het met Thomas gaat, maar hij zag er fris en fruitig uit. Uiteraard had ik kunnen bedenken dat als ik zo goed op weg was, dat hij ook wel goed op weg moest zijn, anders zou ik hem pas veel later tegen gekomen zijn. Enfin, de hersenen werken niet meer zo goed. Ik zie een Duitse fotograaf die mij vorig jaar ook op de foto gezet heeft en zwaai, maar haal ook net een andere atleet in. Op mijn terugweg is hij scherp en maakt een foto ;-)

Egon Ziegler 01

In Schwand is het enorm druk. Ik lach en zo af en toe zwaai ik. Ik heb al mijn energie nodig voor het lopen, maar ik reageer wel. Ook als de speaker mijn naam en PR van 10:14 roept. Ik steek hand op. Die gaat eraan dat PR! Vandaag! Lopen, lopen, lopen. Met mijn automatische kilometertijd zie ik dat mijn snelheid te laag ligt. Die 3:10 ga ik sowieso niet lopen, maar ik moet en ik zal onder de 3:19 om SUB10 te finishen. Die benen willen niet, maar die hebben niets in te brengen. Mijn kop is sterker.

Het lange stuk langs het kanaal terug naar An der Lände is buffelen. Ik drink bij iedere drankpost afwisselend sportdrank, cola, water en iedere 20 minuten neem ik een gel. Ook dan zal ik ongeveer op 60 gr. koolhydraten per uur uitkomen. Bij An der Lände zie ik Maryvonne en Martijn weer en word aangemoedigd voor de SUB10.

Maryvonne-01

Op het halve marathon punt zie ik dat ik op 1:37 doorkom. Dat is weinig speling. Zeker met het gevoel hoe ik loop: zwaar. Het teengewricht, die bovenbenen en inmiddels ook de kuiten doen pijn. “Kom op, je gaat die SUB10 nu niet weggooien, GAS!” spreek ik mezelf toe. Ondanks de toespraken gaat het niet sneller… maar ik probeer continu die hartslag op 136/137 te krijgen.

Eenmaal voorbij het keerpunt op 28 km weet ik dat ik nu echt op de terugweg ben. Langs het kanaal ben ik weer enorm gefocust. Hou scherp mijn hartslag en snelheid in de gaten en blijf pushen. Ik lach nog wel naar de toeschouwers, maar kan nauwelijks nog een duimpie geven. SUB10, SUB10 …. Blijven gaan.

Vanaf An der Lände tot aan de T-splitsing in Roth is het een rommeltje met veel fietsende begeleiders die er niet horen en atleten die breeduit lopen. Dat maakt het niet makkelijker. Vanaf de T-splitsing weet ik dat ik nog ca. 16 min nodig heb tot de finish maar ik ga nu zo langzaam, dat ik waarschijnlijk meer tijd nodig heb. Ik probeer nog een keer aan te zetten om harder te lopen. Ik denk dat ik dat ook doe, maar als ik weer een km tijd doorkrijg zie ik dat het niet het geval is. Ik kan niet meer rekenen, het enige wat tot me door dringt is dat ik zo hard als ik kan moet blijven doorlopen en dan maar zien wat eruit komt. Er zit wel een gevaar aan, ik ben inmiddels al zo diep gegaan, dat ik moet oppassen niet voor de finish al in te storten. Als ik weer terug ben op de T-splitsing denk ik dat ik het ga halen, maar weet het niet zeker, ik moet bijna janken van emotie, maar druk het weg. FOCUS!

finish Nina

En dan loop ik de finish shoot in, zie onze Gastgeber weer staan, zwaai naar hem en loop voorzichtig over het oneffen gras door. Op zoek naar een lange man en zie hem staan. BLIJ, maar ik kan nauwelijks reageren, ik ben zo kapot, nog 2 bochten. Doorlopen… en dan … FINISH in 9:55:47! I DID IT!!!

Met alsnog  een looptijd van 3:15:26, de 6e looptijd van alle dames.

Er zijn veel helpers na de finishen, maar niemand vangt mij op als ik onderuit ga. Binnen no-time is er een brancard en word ik afgevoerd. Ik zie Thomas en hoor dat hij 8:39 gefinisht is. WAANZINNIG!

Na 2 uur medische tent en 3 infusen later is de buikpijn redelijk gezakt en voel me eigenlijk wel weer redelijk ok en denk weg te kunnen. Helaas blijken de waarden van electrolyten in mijn bloed een negatieve trend te geven en moet ik blijven. Na 4 uur en 5 infusen is dit nog steeds niet ok en willen ze me voor de zekerheid naar het ziekenhuis brengen. Wat een enorme domper. Alle keren heb ik het ziekenhuis weten te vermijden en nu ga ik alsnog. Daar blijf ik nog 2 uur en krijg nog eens 3 infusen. Na totaal 8 infusen met electrolyten zijn waarden nog steeds niet ok, maar wordt het niet slechter en mag ik eindelijk weg. De arts in het ziekenhuis gaf de indruk dat de escalatie naar het ziekenhuis wat over de top is geweest. Mijn eerste gevoel bleek redelijk ok, dat ik na 2uur medische tent wel weg had gekund. Onze allerliefste Gastgeber komt ons met zijn vrouw ophalen uit het ziekenhuis.

De euforie was door de afsluiting in het ziekenhuis even weg, maar komt nu weer terug. Het besef wat ik gepresteerd heb dringt langzaam door. Ik ben 1e D50 geworden, 19e dame Overall, (van de bijna 600 die er meededen! ) heb mijn beste D50 tijd ooit in Roth flink aangescherpt. En heb mijn SUB10 gehaald! Het schijnt zelfs dat ik een Wereldbesttijd bij de Dames 50 heb.  Maar dat moet nog geverifieerd worden.

IMG 7410

 IMG 7430

 

Met sportieve groet,

Nina

 

Result 

Foto credits: Ingrid Hardorff, Egon Ziegler, Maryvonne van den Berg, Guido Kwakkel. 

http://3athlon.nl/nog-een-keer-klazienaveen-nog-een-keer-roth-wtj-246/